อีกา เดินไปโรงเรียนยามฝนพรำ ๆ แดดร่ม อีกา เดินบนเส้นทางที่คุ้นชินทุกวันจันทร์ ถึง วันศุกร์ เพื่อไปโรงเรียน อีกา ไม่หล่อ ผิวดำสมชื่อว่า อีกา ฟันขาวเหมือน ๆ ที่นิโกรยิ้มเผยฟันขาว ๆ แต่อีกา ผมไม่ได้หยิกเหมือนภาพที่นึกเห็น ร่างไม่สูงใหญ่เช่นกัน อีกาเดินไปทีละก้าว ทีละก้าว ด้วยรองเท้าที่ตกทอดมรดกจากใครบ้าง ที่รองเท้าไม่ได้จารึกชื่อเอาไว้ แต่อีกาจำได้ว่า ได้รับมาจากผู้ใจดีบริจาค สีจากดำเข้ม แต่ถึงเท้าอีกาก็จืดจางลงไปตามอายุที่สืบทอด ๆ กันมา แถมมีช่องระบายอากาศที่อายุของรองเท้าพยายามบรรจงเสริมแต่งตามพึงพอใจ ซึ่งโดยแท้แล้ว อีกาไม่ได้ต้องการให้เป็นเช่นนั้นไม่ แต่อีกาก็ยังเดินไปได้ทุก ๆ วันที่โรงเรียนเปิดเรียน โดยไม่ได้นึกน้อยใจอันใดเลยว่า รองเท้าเอ๋ย เจ้าเจ็บบ้างไหมที่โดนฉันเหยียบย่ำครั้งแล้วครั้งเล่า รวมถึงวันนี้เปียกจากฝนตกพรำ อีกาพยายามนับก้าวที่เดิน คล้าย ๆ ฝึกสมาธิแบบไม่ได้ตั้งใจ เพื่อไม่ให้ใจเผลอไผลวอกแวก ที่ภาษาแบบสวย ๆ เรียกว่า สติขาด โดยที่อีกาไม่รู้อย่างลึกซึ้งหรอกว่า สติ คืออะไร แต่อีการู้เพียงว่า ก้าวแรกที่เดินออกจากประตูบ้าน ก็นับหนึ่ง จากหนึ่งไปสอง ไปเรื่อย ๆ จนถึงประตูโรงเรียนนับรวมได้ หนึ่งหมื่นก้าวพอดิบพอดี แต่ถ้าวันใด เดิน ๆ ถูกสุนัขไล่กัดบ้าง เป็นบางครา จำนวนก้าว อาจจะไม่ครบ หนึ่งหมื่น แต่ก็ขาดไปไม่มาก แต่ถ้า ถูกสุนัขไล่กัดหลายตัว จำนวนก้าวก็จะขาดมากตามลำดับความแรงของสุนัขที่ไล่กวด แต่อีกาก็ยังพยายามนับจำนวนก้าวไม่ให้กระโดด อีกาไม่ทราบเหตุผลหรอกว่า ทำไมแม่ถึงฝึกให้เดินนับก้าวเดินของการย่างก้าวไปโรงเรียน ทุก ๆ วันที่ไปโรงเรียน และอีกาก็ไม่ได้สนใจจะสอบถามซักไซร้ถามแม่ว่า ให้นับก้าวทำไม อีกาไปถึงโรงเรียนก่อนโรงเรียนตีระฆังเพื่อเข้าแถวหน้าห้องเรียนก่อนครึ่งชั่วโมงเสมอ บางวันมาถึงก่อนนี้เพื่อทำความสะอาดโรงเรียน ตามตารางเวรที่โรงเรียนจัดสรรมาให้
แต่วันนี้อีกา พูดเสียงดังเมื่อก้าวสุดท้ายถึงหน้าประตูโรงเรียน หนึ่งหมื่น พร้อมรองเท้าเปียกชุ่มพอเย็น ๆ ชื้น ๆ แน่นอน เปียกชื้นจำเป็นต้องเผื่อแผ่เมตตาไปให้ ถุงเท้าที่ยางยืดห้อยระย้า โดยความสูงของถุงเท้า สูงต่ำไม่เท่ากัน บางวันถุงเท้าข้างขวา จะสูงกว่า ข้างซ้าย บางวันก็สลับกัน เพราะเท้าไม่ได้จับจองให้แม่นเหมาะว่า ถุงเท้าตัวนี้ต้องประจำเท้าขวา หรือซ้าย แต่ที่แน่ ๆ ถุงเท้าเมื่อเผยออกมาจากรองเท้า หัวแม่เท้าก็จะโผล่ออกมาดูโลกหนึ่งข้าง ด้วยเหตุผลหัวแม่โป้งนิ้วเท้าขวา ดันผ้าของถุงเท้าที่พอจะเปื่อยยุ่ยอยู่บ้าง เกิดทะลุทะลวงโดยไม่ได้ตั้งใจ และถุงเท้า ก็เป็นมรดกตกทอดจากใครมา อีกาก็ไม่อาจจะทราบได้อีกเช่นกัน แต่รู้เพียงว่า มีคนมาบริจาคที่โรงเรียน และคุณครูดวงใจ ซึ่งเป็นครูประจำชั้น ประถมศึกษาปีที่ 3 ห้อง 2 ที่อีกามามอบชีวิต ประหนึ่ง ครูดวงใจเป็นแม่คนที่สอง ครูดวงใจ รู้ดีว่า อีกา เป็นเด็กกำพร้า ไม่รู้ว่า ใครเป็นพ่อ เป็นแม่ แต่ที่รู้แน่ ๆ คือ อีกาตัวดำ และที่อีกาเรียกแม่ ปัจจุบันนั้น ก็เป็นผู้ไปพบทารกแรกคลอด โดยบังเอิญ ชื่อ แม่บุญยัง สมชื่อแม่บุญยัง ที่อุ้มเด็กน้อย ที่ถูกตั้งชื่อในภายหลังว่า อีกา มาเลี้ยงดู
สวัสดีครับคุณครู นี่คือคำสวัสดีคุณครูเวร ที่มักจะยืนที่หน้าประตูของทุก ๆ เช้า และเย็น ๆ หลังจากโรงเรียนเลิก ครูทุกคนรู้จักอีกา เพราะเนื้อหนังมังสาของอีกานั้น ใคร ๆ ก็จะจำได้ โดยไม่ต้องมองใบหน้า เพียงสีผิวที่ดำไม่เหมือนใคร ก็จะรู้ได้ทันทีว่า เขานั่นแหละ อีกา คุณครูเวรถามไถ่มักจะถามอีกาเสมอ เดินมากี่ก้าวย่างหรือ อีกาตอบพร้อมยิ้มฟันขาวผ่อง หนึ่งหมื่นก้าวครับคุณครู ก็แสดงว่า วันนี้ไม่มีสุนัขไล่กัดใช่ไหม อีกาก็ตอบด้วยรอยยิ้มฟันขาวเช่นเดิม ครับคุณครู อีกา มีเพื่อนที่สนิท เพียงคนเดียว เด็กหญิงราตรี ด้วยเหตุผลที่ว่า เด็กหญิงราตรี เป็นเด็กกำพร้า พ่อ แม่เช่นกัน แต่มียายคอยเลี้ยงดู อีกา กับ ราตรี มักจะหามุมเงียบ ๆ พูดคุยกันเสมอ ในยามพักเที่ยงหรือ ยามพักเรียนระหว่าง รอคุณครูเข้ามาสอน เนื้อหาการพูดคุยของเด็กทั้งสอง คุยเรื่อง พ่อ แม่ เป็นหลัก ต่างคนต่างถามต่างตอบซึ่งกันและกัน บางครั้ง อีกา น้ำตาก็ไหลร่วงอาบสองแก้ม ราตรีก็ปลอบโยนตามประสาเด็ก บางคราก็สลับราตี น้ำตาไหลพรากบ้าง อีกา เอาแขนเสื้อซับน้ำตาให้ ราตรี ราตรีเคยถาม อีกา ทำไมชื่ออีกา อีกาได้แต่ส่ายหน้า บ่งบอกถึงไม่รู้ แม่เป็นคนเรียกมาตั้งแต่จำความได้
ไม่นานนัก อีกา เคยถามแม่ ว่าทำไมให้ชื่อหนูว่า อีกาครับ แม่ได้แต่บอกว่า ลูกเอ๋ย ชื่ออะไรนั้นไม่สำคัญเท่า จิตใจที่ดีงามหรอกลูกเอ๋ย สำหรับ อีกา เด็กอยู่ชั้นประถมปีที่ 3 ห้อง 2 ไม่รู้หรอกว่าจิตใจที่ดีงาม แปลว่าอย่างไร แต่รู้อย่างเดียวว่า อย่าไปลักหยิบของที่ไม่ใช่ของเรา รู้จักช่วยเหลือคนอื่น เมื่อเห็นใครร้องไห้ ให้เห็นอกเห็นใจ อีกา เรียนอยู่ระดับดี แต่ราตรีเรียนได้ที่หนึ่ง เสมอ จาก หนึ่งวันเป็นหนึ่งเทอม และกลายไปเป็น ปีการศึกษา อีกา ยังคงเดินนับก้าวหนึ่งหมื่นก้าวอย่างเคย แต่วันเปิดเรียนปีการศึกษาใหม่ อีกา ไม่เห็น เพื่อนคู่สุขคู่คุยอีกแล้ว อีกาได้แต่มองเหม่อ คิดถึงราตรีแบบเงียบ ๆ เพียงลำพัง แต่ อีกา ยังเดินนับก้าวเสมอไม่เปลี่ยนแปลง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น