จำจากลา

น้ำน้อยไหลลึกกึกก้องหู ร้อยรูกู่ก้องจ้องพุ่งใส
แมกไม้แตกแยกสองพงไพร นกเสียงใสจับใจสองคู่ชม
เสียงระงมชมเชยป่าเคียงเวลา สองเพลาลาลับไม่ขื่นขม
จะจากใจใจจากพรากทุกข์ระทม ต้องตรอมตรมเพราะจำใจใจจากลา