แก้ว ค่ะ แก้วเคยมีความรักไหม มีสิ แก้ว รักพ่อ รักแม่ รักเพื่อน ๆ รัก ดี๊ด้า แมวที่บ้าน ครับ แล้ว อีกา ล่ะ รักอะไรบ้าง ผมรักแม่บุญยัง รักพี่เบิ้ม รักสวนผักที่บ้าน รักครูเปี่ยมสุข รักครูสุวิภา รักแก้วด้วยครับ แก้วรู้สึกใจอบอุ่นที่อีกา พูดเช่นนี้ แก้วไม่แน่ใจว่า ทำไมถึงได้อบอุ่นใจ แก้วไม่รู้ว่า เหตุใด ใจถึงชา ๆ ซึ่งแตกต่างที่ พ่อ แม่ บอกรักแก้ว เพราะความรักที่คำว่า รักบอกผ่านจากปาก พ่อ แม่นั้น แก้วฟังจนชินหู ฟังทีไรก็ยิ้มรับแบบชื่นใจเหมือนดื่มกินของอร่อย ๆ หรือเห็นดอกไม้สวย ๆ ซึ่งแตกต่างจากคำว่ารักจากปากอีกา ว่า รักแก้ว
อีกาและแก้ว ไม่รู้จักคำว่า รัก นอกเหนือคำว่ารัก อื่น ๆ มาก่อน แต่สำหรับอีกาที่บอกว่า รักแก้วนั้น อีกาไม่ได้รู้สึกใจชา อบอุ่นใด ๆ ทั้งสิ้น จะด้วยเหตุบกพร่องความรักจากคำว่า พ่อ ขาดหายไปโดยไม่ได้เจตนาหรือเปล่า อีกาไม่มีคำตอบ ได้แต่รู้เพียงว่า ใจไม่สะทกสะท้านใด ๆ เลย แก้วกับอีกา หรือ อีกากับแก้ว ต่างสนิมสนมพูดคุย ทดแทนราตรีผู้จากไป ณ ที่ใด อีกา ก็ยังไม่รู้เรื่องราว สุขทุกข์แค่ไหน ราตรีจะคิดถึงเพื่อนเก่า เหมือนที่อีกาคิดถึงราตรีหรือไม่ อีกา ได้แต่ถามฟากฟ้าตามลำพังเสมอ อีกาทำได้ เพียงส่งความคิดถึงไปกับสายลม หมายเพียงลม ๆ แล้ง ๆ ว่า จะส่งไปถึงราตรีได้ แต่ที่แน่ ๆ เสียงส่งกลับมา จาก ราตรี ถึงอีกา อีกาไม่ได้ยินเลยแม้แต่เศษเสี้ยวของคำ
อีกาได้เล่า ประวัติส่วนตัวของอีกา ให้แก้วฟังทุกซอกทุกมุม ชนิดไม่ต้องเก็บใส่ตู้นิรภัยเกรงจะมีใครมาขโมย เพราะอีการู้ดีว่า ชีวิตของอีกา ถูกปลอกเปลือยจนใคร ๆ ก็รู้เรื่องราวของอีกาดี แก้วทำได้แค่นั่งฟัง ไม่ได้พูดปลอบโยนอะไรทั้งสิ้น แม้ใจปราถนาดีต่ออีกา ก็ตาม เพราะโดยเบื้องลึก อีกา ก็มีใจแข็งแกร่งถูกฝึกฝนอดกลั้นอดทนเป็นเดิมพันที่สูงกว่าใคร ๆ แต่ในมุมของความแข็งแกร่ง ก็ย่อมมีจุดเปราะบางแฝงอยู่เสมอ เพียงแต่มันยังไม่ได้ผุดลัดเลาะโผล่พรวดออกมาแสดงให้เห็นก็เท่านั้นเอง
แม้แม่บุญยัง พยายามจะส่งสายใยรักสุดชีวิตให้อีกา ทุก ๆ วัน ทุก ๆ ค่ำคืนก็ตาม แต่ไม่อาจจะทดแทนความรักที่ถูกตราด้วยข้อมูลที่ว่า เด็กถูกทอดทิ้ง พ่อ แม่ ไม่ต้องการนั้น ดูเหมือนอีกา จะชาชินและไม่ถือโกรธถ้าใครจะมาพูดว่า เด็กถูกทอดทิ้ง เพราะทุก ๆ ครั้งที่ได้ยินคำนี้ อีกาจะมองและนิ่งเฉย ๆ ไม่ได้ต่อว่าผู้พูดแม้แต่คำเดียว ได้แต่หลบสายตาและเดินจากไปอย่างผู้พ่ายแพ้อย่างราบคาบ แต่แฝงด้วยความอดกลั้นอดทนยอมจำนนต่อความจริงทุก ๆ ประการ แม้จะอดกลั้นเพียงใด แม้จะอดทนสักเพียงไหน แม้จะชาชินสักปานใด มันก็เหมือนเหล็กแหลมคอยทิ่มแทงหัวใจไม่เว้นคำ
สองเด็กน้อยไม่รู้จักคำว่ารักฉันหญิงชายมาก่อน ไม่รู้จักคำว่ารักพิศวาสเป็นเบื้องต้น แต่วันนี้ คำว่า รักแก้ว จากปาก อีกา มันเหมือนเป็นกุญแจเปิดประตูหัวใจของแก้ว โดยไม่รู้ตัว แม้นอีกา พูดไปด้วยความซื่อ ว่า รักที่พูดนั้น คือรัก เหมือน ๆ ที่เพื่อนมนุษย์ เหมือนเพื่อนที่ดี ต้องรักต่อกัน
อีกาและแก้ว ไม่รู้จักคำว่า รัก นอกเหนือคำว่ารัก อื่น ๆ มาก่อน แต่สำหรับอีกาที่บอกว่า รักแก้วนั้น อีกาไม่ได้รู้สึกใจชา อบอุ่นใด ๆ ทั้งสิ้น จะด้วยเหตุบกพร่องความรักจากคำว่า พ่อ ขาดหายไปโดยไม่ได้เจตนาหรือเปล่า อีกาไม่มีคำตอบ ได้แต่รู้เพียงว่า ใจไม่สะทกสะท้านใด ๆ เลย แก้วกับอีกา หรือ อีกากับแก้ว ต่างสนิมสนมพูดคุย ทดแทนราตรีผู้จากไป ณ ที่ใด อีกา ก็ยังไม่รู้เรื่องราว สุขทุกข์แค่ไหน ราตรีจะคิดถึงเพื่อนเก่า เหมือนที่อีกาคิดถึงราตรีหรือไม่ อีกา ได้แต่ถามฟากฟ้าตามลำพังเสมอ อีกาทำได้ เพียงส่งความคิดถึงไปกับสายลม หมายเพียงลม ๆ แล้ง ๆ ว่า จะส่งไปถึงราตรีได้ แต่ที่แน่ ๆ เสียงส่งกลับมา จาก ราตรี ถึงอีกา อีกาไม่ได้ยินเลยแม้แต่เศษเสี้ยวของคำ
อีกาได้เล่า ประวัติส่วนตัวของอีกา ให้แก้วฟังทุกซอกทุกมุม ชนิดไม่ต้องเก็บใส่ตู้นิรภัยเกรงจะมีใครมาขโมย เพราะอีการู้ดีว่า ชีวิตของอีกา ถูกปลอกเปลือยจนใคร ๆ ก็รู้เรื่องราวของอีกาดี แก้วทำได้แค่นั่งฟัง ไม่ได้พูดปลอบโยนอะไรทั้งสิ้น แม้ใจปราถนาดีต่ออีกา ก็ตาม เพราะโดยเบื้องลึก อีกา ก็มีใจแข็งแกร่งถูกฝึกฝนอดกลั้นอดทนเป็นเดิมพันที่สูงกว่าใคร ๆ แต่ในมุมของความแข็งแกร่ง ก็ย่อมมีจุดเปราะบางแฝงอยู่เสมอ เพียงแต่มันยังไม่ได้ผุดลัดเลาะโผล่พรวดออกมาแสดงให้เห็นก็เท่านั้นเอง
แม้แม่บุญยัง พยายามจะส่งสายใยรักสุดชีวิตให้อีกา ทุก ๆ วัน ทุก ๆ ค่ำคืนก็ตาม แต่ไม่อาจจะทดแทนความรักที่ถูกตราด้วยข้อมูลที่ว่า เด็กถูกทอดทิ้ง พ่อ แม่ ไม่ต้องการนั้น ดูเหมือนอีกา จะชาชินและไม่ถือโกรธถ้าใครจะมาพูดว่า เด็กถูกทอดทิ้ง เพราะทุก ๆ ครั้งที่ได้ยินคำนี้ อีกาจะมองและนิ่งเฉย ๆ ไม่ได้ต่อว่าผู้พูดแม้แต่คำเดียว ได้แต่หลบสายตาและเดินจากไปอย่างผู้พ่ายแพ้อย่างราบคาบ แต่แฝงด้วยความอดกลั้นอดทนยอมจำนนต่อความจริงทุก ๆ ประการ แม้จะอดกลั้นเพียงใด แม้จะอดทนสักเพียงไหน แม้จะชาชินสักปานใด มันก็เหมือนเหล็กแหลมคอยทิ่มแทงหัวใจไม่เว้นคำ
สองเด็กน้อยไม่รู้จักคำว่ารักฉันหญิงชายมาก่อน ไม่รู้จักคำว่ารักพิศวาสเป็นเบื้องต้น แต่วันนี้ คำว่า รักแก้ว จากปาก อีกา มันเหมือนเป็นกุญแจเปิดประตูหัวใจของแก้ว โดยไม่รู้ตัว แม้นอีกา พูดไปด้วยความซื่อ ว่า รักที่พูดนั้น คือรัก เหมือน ๆ ที่เพื่อนมนุษย์ เหมือนเพื่อนที่ดี ต้องรักต่อกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น