ปิดเทอมเราจะไปเที่ยวกรุงเทพฯ พ่อ แม่ เราสัญญากับเราแล้ว ส่วนเราจะไปเที่ยวทะเลที่ พัทยา นี่คือเสียงเพื่อนในห้องเรียนของอีกา พูดคุยเกทับกัน ไม่ต่างการประมูลงานซัก หนึ่งชิ้น อีกาได้แต่ฟังห่าง ๆ ทั้ง ๆ ที่ใจคิดถึงราตรี เพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ที่ไม่เจอกันเกือบ หนึ่งปีเต็ม อีกาไม่รู้ว่า ราตรี ไปอยู่ที่ไหน ไปเรียนที่โรงเรียนที่ใด รู้เพียงว่า ราตรี ไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน ส่วนเรื่องการไปเที่ยวอย่างที่เพื่อน ๆ คุยกันนั้น อีกา แค่ได้เที่ยวสวนผักของตนเองทุก ๆ วัน อีกาได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า สนุกเพลิดเพลินเพียงพอแล้ว และที่เหนือไปกว่านั้น อีกา รู้ดีแม่บุญยัง ไม่มีเงินมากพอจะไปใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น ด้วยความห่วงใยและสงสารแม่บุญยังเหลือนับคณา เพียงแค่บางครานั่งคิดนึกใจท่องเที่ยวล่องลอยไปกับลมโชยโบกพัดสบัดโบกยอดผักยอดหญ้ายอดกิ่งไผ่ ปลิวพริ้ว เพียงเท่านี้ อีกาพึงพอใจแล้ว แถมบางคราไปเที่ยววัดอีก แม้จะไปบ่อยแล้วก็ตาม ไม่รู้คำว่าเบื่อ
สวัสดีครับคุณครู ครูสุวิภา น้ำตาคลอเล็กน้อย เอาสองมืออันเบาบาง เอาสองแขนทั้งสองข้างโอมกอดอีกาแผ่วเบา ๆ เป็นเด็กดีนะลูก เมื่ออีกา เดินออกไปจากห้องสอบ ซึ่งเป็นคนออกจากห้องสอบคนสุดท้ายของห้อง ไม่แตกต่างอีกา ที่อดจะคิดถึงผู้มีคุณเอื้ออารีให้ความเอ็นดูไม่ได้ และคนที่อีกาจะไปต้องสวัสดี กราบที่ตักไม่ได้ คือครูเปี่ยมสุข ที่อีกา จะลืมเลือนผู้กรุณาเช่นนี้ไม่ได้
สอบเป็นไงบ้างลูก สบายครับแม่ อีกาตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ สวัสดีครับแม่ มีอะไรให้หนูช่วยไหมครับ แม่บุญยังไม่ต้องตอบใด ๆ ได้แต่เผยยิ้มเล็ก ๆ ที่อีกาคุ้นเคยดี วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายแล้วใช่ไหมลูก ครับแม่ หนูอยากไปเที่ยวทะเลไหม อืม ... อีกาไม่เคยได้ยินแม่บุญยังพูดชักชวนไปเที่ยวเช่นนี้มาก่อน ในใจนั้นอีกายิ้มเริงร่าเหมือนกำลังสูดอากาศทะเลเข้าไปเต็มปอด โต้คลื่นลมคลื่นทะเลพริ้วคดลดเลี้ยวถาโถมเทโครมโครมคามคาม โดยไม่จำเป็นต้องคุยเกทับเฉกเช่นเพื่อน ๆ ในห้องพูดคุยกัน แต่อีกา ได้แต่มองหน้าแม่ ไม่ไปดีกว่าครับแม่ พร้อมกับโอบกอดแม่บุญยัง อีกา รู้ดี แม่มีเงินมากน้อยแค่ไหน มีความจำเป็นต้องเก็บเงินเพียงใด และแม่บุญยังก็รู้ดีว่า อีกา ใจนั้นอยากไปเที่ยวบ้างเหมือนเพื่อน ๆ ไปเที่ยว ๆ กัน ทุก ๆ คราเมื่อเปิดเทอมในวันแรก เพื่อนแต่ละคนต่างพูดเสียงค่อนข้างดังโดยเจตนาให้คนรอบ ๆ ข้างได้ยินถนัดถ้อยถนัดคำ ไปเที่ยวที่ใดมาบ้าง ซื้อของเล่นอะไรมาบ้าง แน่นอน อีกา ได้แต่ฟังผ่าน ๆ และมองไปข้างนอกห้อง อย่างโดดเดี่ยว
หนูไม่ไปนะแม่ หนูเที่ยวที่สวนผักที่นี่ มีพี่เบิ้ม แค่นี้ก็พอแล้วครับแม่ และที่สำคัญที่สุด แม่บุญยัง เดี๋ยวนี้พูดเก่งนะเรา สองแม่ลูกต่างขบขำกันเพียงลำพัง ที่ไม่ได้แบ่งปันให้ใคร ๆ ได้ยิน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น