เรื่องสั้น - อีกา ตอนที่ 37

เติมรักจากหนึ่งหยดเติมหยดต่อเป็นสิบเดินก้าวเติมแต่งต่อเติม จนสอง แก้ว อีกา ความรักคืบคลานมากเพียงใด ยากประเมินว่ามีปริมาณเท่าใดกันแน่ แต่ที่แน่ ๆ สองคนยังหาเวลาเงียบมาพูดคุยในยามว่างต่อกันเสมอ ซึ่งต่างจากเพื่อน ๆ ในห้องเดียวกันจะไปวิ่งเล่นไล่จับกัน แก้วจะจากไปเหมือนราตรี ไหม นี่คือคำถามที่แฝงด้วยความกังวล ที่อีกาไม่ต้องการให้เกิดซ้ำรอยเดิม เรื่องการพลัดพรากจากกัน ที่เป็นคำที่ พ่อ แม่ อีกา มอบคำว่า พลัดพราก ตั้งแต่อ้อนแต่ออก ด้วยการทอดทิ้งให้ทารก ต่อมาชื่ออีกา อยู่กลางพงกลางหญ้า แม้นจะมองเพียงผิวเผิญเด็กทารกไม่กี่วันจะรับรู้อะไรได้มากมายก็ตาม แก้วรู้ดีว่า ทำไมอีกาจึงได้ตั้งคำถามเช่นนี้ แก้ว จะไม่หายไปเฉย ๆ เหมือนที่ราตรีหายไปหรอกนะ อย่างน้อย แก้วรู้จักโรงเรียนนี้ รู้จักที่อยู่ และรู้จักชื่ออีกา อย่างน้อย แก้วจะเขียนจดหมายถึงอีกานะ ถ้าจำเป็นต้องจากไปโดยไม่ได้บอกกล่าว อย่างน้อย ถ้าได้รับรู้บ้างว่า แต่ละคนทุกข์สุขอย่างไร ดีกว่าไม่รู้อะไรเลย

เวลาของการพูดคุยจบลงเร็วกว่าที่คิด เมื่อเสียงระฆังดังขึ้น เพื่อเข้าเรียนในภาคบ่าย แก้วและอีกา นั่งคู่กันอยู่แถวที่สาม ของห้องเรียน คู่เพื่อนเรียนของอีกาวันนี้ อีกามักจะได้ส่วนแบ่งปันอุปกรณ์การเรียนจาก แก้ว อย่างสม่ำเสมอ ไม่ว่า ยางลบ ปากกา วิชาการผ่านไป จากหนึ่งไปสองไปสาม อย่างคุ้นเคย แม้บางครังอีกา เบื่อที่จะเรียนด้วยท่วงท่าของครูผู้สอน สอนด้วยความคิดตนเองเป็นสำคัญ ทำหน้าที่เพื่อให้ได้สอนจะได้ไม่ตกงาน แต่ไม่สอนเพื่อให้เด็กได้เรียนรู้อย่างเข้าอกเข้าใจ อย่างที่ชอบใช้คำดูสวย ๆ ว่า เด็กเป็นศูนย์กลางแห่งการเรียนรู้

อีกา แก้ว ต่างโบกมือลา ทุกวัน ๆ ที่เดินทางกลับบ้านหลังจากโรงเรียนเลิกสิ้นวัน สิ่งที่แตกต่าง แก้วจะมีรถมารับ แต่อีกา ไม่มี แต่สิ่งนี้ขงความแตกต่างไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการสนิทสนมที่คลุกกลุ่นความรักหญิงชายไปได้ ถ้าบ้านอีกา เป็นเส้นทางเดียวกับบ้านพักของแก้วก็ดีนะ นี่คือคำห่วงใยพร้อมเอื้อน้ำใจ แก้วที่มีต่ออีกา เสมอ อีกา ยิ้มและเข้าใจความหมายที่ แก้วสื่อทางคำพูดและแววตาได้ดี