อีกาครับ ช่วยแม่ปล่อยน้ำออกจากนาหน่อยนะลูก ครับแม่ นาข้าวของแม่บุญยังปลูกข้าวพันธุ์ปทุมธานี 1 เป็นข้าวเจ้าหอม ผลผลิตต่อไร่สูงกว่า ข้าวหอมมะลิ 105 ปลูกโดยใช้วิธีโยนต้นกล้า แทนการปักชำให้ขบเมื่อยหลังเมื่อยกำลังคนและเมื่อยพลังงาน ที่สำคัญประหยัดเวลา และการปลูกข้าวถ้านึกภาพสมัยก่อน จะมีน้ำขังเจิ่งนอกท่วม ๆ โคนต้นข้าว แต่วิธีแบบใหม่ ทำให้ดินเพียงชุ่ม ๆ น้ำเท่านั้นเพื่อกันโรคหมักหมม และที่สำคัญฟางข้าว แม่บุญยังจะไม่เอาไปทิ้งที่ไหน แต่จะเอาฟางข้าว เศษของผลผลิตข้าว จะเอามาทิ้งในนาข้าว เพื่อเป็นปุ๋ยถูกทิศถูกทางเต็มร้อย แน่นอนจำเป็นต้องเติมพวกจุรินทรีย์ต่าง ๆ โดยเอามาจากน้ำหมักชีวภาพที่หมักได้ที่ ส่วนใยแมงมุม ปล่อยให้กางค้างฟ้าค้างแผ่นดินเอาไว้ เพื่อกักกันเกาะเกี่ยวจับยึดแมลงต่าง ๆ แน่นอนแมลงที่เป็นประโยชน์อาจถูกประหารไปบ้าง แต่แมลงที่เป็นภัยจะถูกใยแมงมุมเป็นรั้วกักกันโดยธรรมชาติ นี่คือธรรมชาติที่ได้วางแบบแผนของโลกไว้ดีพอเหมาะพอเจาะอย่างดีอยู่แล้ว แต่ด้วยความคิดที่แปลกคน ชอบอวดตนเป็นผู้ที่ชาญฉลาดคาดหวังว่า จะเอาชนะธรรมชาติได้ ทั้ง ๆ ที่ไม่มีทางเอาชนะได้เลย
อีกาชอบทุ่งเขียวขจีของนาข้าวอย่างมาก เพราะเป็นภาพงามตา งามใจ แม้อีกาจะเห็นมาตั้งแต่พอลืมตามองโลกก็ตาม แต่สิ่งเหล่านี้เป็นภาพที่ฝังอยู่ ไม่แตกต่างคลื่นทะเลม้วนเกลียวเลี้ยวลดซัดสาด เพราะยอดข้าวที่ไหวเอนพักพริ้วเอนโอนแวกว่ายร่ายรำตามสายลมที่พัดโบกสบัดลัดเลาะงามยิ่ง พืชสวนของแม่ไม่เป็นโรคเจ็บไข้ จริง ๆ พืชก็ไม่แตกต่างจาก คนอย่างเรา ๆ มากนักหรอกนะ ถ้าร่างกายของเราแข็งแรง ก็จะปลอดโรค เพราะฉะนั้น ทำอย่างไรให้ ต้นพืชของแม่ ให้มันแข็งแรงโดยธรรมชาติ ให้ธรรมชาติช่วยโดยธรรมชาติ เป็นวิธีดีที่สุด ไม่หลงทิศหลงทาง ปัจจุบันการพัฒนาของคน ที่อวดฉลาด คิดว่าเหนือกว่าสิ่งมีชีวิตใด ๆ มักจะฝืนธรรมชาติ มักจะเอาธรรมชาติมาปรุงแต่งผิดแปลกแตกแนวเกินความจริงที่ควรจะเป็น จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่โรคมะเร็ง เป็นโรคอันดับต้น ๆ ที่ คำที่อวดเรียกว่า มนุษย์ เต็มใจที่จะเป็นกันโดยไม่รู้ตัว ก็ด้วยฝีมือของ มนุษย์นี่แหละ ต่างทุ่มเทราดรดปัดเป่าพ่นสาดยาฆ่าแมลง สารเคมีสารพัดชนิด ท้ายที่สุดสิ่งเหล่านี้ก็หวนกลับคืนมาสู่มนุษย์นั่นแหละ รวมถึงผลเสียต่อธรรมชาติด้วย เท่ากับเป็นการทำลายโลกทั้งโลก อันนี้ถือว่าเป็นเรื่องน่าเศร้าอย่างยิ่ง
แม่ครับ แต่ว่า โรงเรียนของหนู ยกเว้นใช่ไหมครับ ที่โรงเรียนของหนู เป็นมนุษย์เต็มร้อยนะครับ เพราะโรงเรียนของหนู รักษ์ธรรมชาติ ปลูกผักตามธรรมชาติ ไม่ใช้สารเคมีทุก ๆ ชนิด ด้วยเพราะ ครูบุญยัง ใช่ไหมครับแม่ แม่บุญยังได้แต่มองลูกรัก ด้วยรอยยิ้มที่อิ่มสุขอิ่มใจ
แม่ครับ หนูถือว่า หนูโชคดีที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่ นะครับ น้ำตาของแม่บุญยังหยดโดยไม่ได้ตั้งใจและ ไม่รู้ตัว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น