แม่ครับ ผมมีเพื่อนใหม่ที่ดีกับผมหนึ่งคนครับ แม่ ชื่อะไรหรือลูก ชื่อแก้ว ครับ แก้วเป็นลูกศึกษาธิการจังหวัด พอเวลาว่างจากครูสอน เราสองคนมักจะมาพูดคุย หรือไปเข้าห้องสมุดอ่านหนังสือด้วยกันครับแม่ แม่บุญยังยิ้ม ที่นานทีปีหน อีกา จะเล่าเรื่องเพื่อน ๆ ให้แม่บุญยังฟัง เพราะบรรดา เพื่อน ๆ ในห้องล้วนมองอีกาในเชิงเหยียดมากกว่าที่จะชอบ ยกเว้น ราตรี อดีตเพื่อคู่ใจที่จากไปไหนไม่รู้ แต่วันนี้ แก้วมาทดแทน ราตรี แม้นจะไม่สามารถจะมาเทียบเท่าราตรีอย่างเท่ากับ หนึ่ง เท่ากับ สอง ก็ตาม แต่อย่างน้อย ก็มีเพื่อนมิใช่ในนามเท่านั้น หรือในนามนิตินัยว่า เพื่อนร่วมห้องเท่านั้น แต่เป็นเพื่อนในทางพฤตินัยด้วย
แก้วเขามีอะไรมากมายเลยนะครับแม่ ของเล่นมากมาย โทรศัพท์มือถือ แม้นระยะหลังจะมีโทรศัพท์หูถือก็ตามเพราะเคยเห็นเขาเอามาเสียบหู ไม่ใช้มือถือกันแล้ว แม่บุญยังยิ้ม ๆ ขำ ๆ โทรศัพท์หูถือ แก้วมีเสื้อผ้าใหม่ ๆ รองเท้าใหม่ ๆ กระเป๋าใหม่ ๆ แตกต่างจากหนูมากเลยแม่ ลูกจ๋า สิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งนอกกายนะลูก แต่สิ่งที่ใหม่ควรค่ามากกว่านั้นคือสิ่งในกายนะลูก ถ้าคนเราภายนอกกายจะสวยหรูเพียงใด จะแต่งแต้มอย่างไร เป็นนางงามประจำโลกกี่โลกก็ตาม ถ้าจิตใจไม่งาม สิ่งนอกกายที่ปั้นแต่งปรุงจนเลอเลิศ ก็ไม่มีความหมายอะไรเลย
โลกทุกวันนี้นะลูก ชอบแข่งขันกันเอาหน้าตา ชอบแข่งขันกันทางกาย มากกว่าแข่งขันกันทำความดี บางรายแข่งขันกันทำความดีเพื่อมุ่งหวังให้ใคร ๆ เขาเห็นว่าทำดี ถ้าพูดง่าย ๆ อยากได้หน้า ทั้ง ๆ ที่หน้ามีหน้าเดียวแท้ ๆ แต่ก็อยากให้โลกเห็นว่ามีหน้าเท่า ๆ กับคนทั้งหมู่บ้าน หรือ ถ้าอาการหนักไปอีก อยากมีหน้ามากพอ ๆ กับคนในอำเภอนี้ หรือ หนักไปอีก อยากมีหน้ามากพอ ๆ กับคนในประเทศนี้ หรือให้หนักไปอีก เข้าขั้นบ้า ๆ บอ ๆ อยากมีหน้ามากพอ ๆ กับคนในโลกนี้ แล้ว ลูก จะมีซักกี่หน้าหรือลูก อีกา ตอบทันควัน ผมมีตัวเดียว สองขา สองมือ สองตา คอเดียว หัวเดียว สองหน้าก็น่าจะพอแล้วครับแม่ หน้าข้างซ้ายกับหน้าข้างขวา ถ้ามีหน้ามากกว่านี้ หนูคิดว่าคอผมจะรับน้ำหนักไม่ไหว มิหนำซ้า เวลากินข้าว ผมจะป้อนหน้าไหนครับแม่ ถ้ามีหลายหน้า ผิดมนุษย์มนาที่ธรรมชาติให้มา
แม่บุญยังได้แต่ลูบหัว อีกา และยิ้ม คนเรานี่แหละนะ ลูกเอ๋ย ถูกกิเลสครอบงำจนผุดโผล่ออกมาสูดอากาศหายใจแทบไม่ได้ แต่ก็ยังอุตส่าห์แสวงหากิเลสไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย ไม่รู้จักพักจักผ่อนเผลอคิดไปว่า สิ่งที่หมักหมมด้วยกิเลส คือความสำเร็จของชีวิต มีหน้ามีตา มีผู้คนนอบน้อมยอมรับ มีผู้คนนับหน้าถือตา จนหลงลืมไปว่า คราวสิ้นลมตายไปก็หยิบฉวยอะไรไปไม่ได้
แก้ว ไม่รังเกียจหนูหรือลูก ไม่ครับแม่ วันวานหนูบอกว่า รักแก้ว หนูมีความรู้สึกว่า แก้วยิ้มหวานผิดปรกติครับแม่ เคอะเขินในบางครั้ง หนูว่ามันแปลก ๆ เปลี่ยนไป จนบางครั้ง หนูนึก ๆ ก็อดขำไม่ได้ ดูแล้วก็น่ารักดีครับแม่
คมกริบ สิ่งนี้แม่บุญยัง รับรู้ดีว่า คือการแรกรักฉันหญิงชาย แม่บุญยังยังจำตรึงตาตรึงใจไม่เคยลืม ชีวิตของความรักมันสุขล้นเหลือยากจะเทียบเชิญยาวิเศษใด ๆ มากินให้เทียบเคียงได้ แม้ความรักของแม่บุญยัง ไม่จบลงด้วยมีครอบครัว ร่วมหับหอเดียวกัน ก็ตาม แต่ความรักมันยังถูกเก็บรักษาไว้ ไม่ให้ใครมาตอมดม ไม่ให้ยุงมาข้องเกี่ยว เก็บความรักที่มอบให้ คมกริบ อยู่เบื้องลึกกลางใจของแม่บุญยังเสมอมา มันเป็นความรักครั้งแรก และแม่บุญยังพึงพอใจจะเก็บถนอมเอาไว้เป็นความรักสุดท้าย ด้วยใจมั่นคง เด็ดเดี่ยว โดยไม่นึกจะเสียอกเสียใจ ที่ คมกริบ ไปแต่งงานกับหญิงอื่น แม่บุญยังไม่เคยนึกโกรธ คมกริบเลยแม้แต่น้อย ได้แต่โยนให้เบื้องบนรับรู้ว่า โชคชะตามันเดินมาแบบนี้ ก็น้อมรับด้วยใจที่ไม่ขัดขืนน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา เพราะในโลกใบนี้ มีผู้คนมากมายล้วนมีเส้นทางที่ฟ้าลิขิตไว้แล้วล่วงหน้าจนสิ้นลมหายใจ แม้จะพยายามไขว่ขว้า บางเรื่องบางราวก็ยิ่งหลีกหนี ผลก็คือเหนื่อยเปล่า แต่ที่แน่ ๆ ที่ทุก ๆ คนไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ คือความตาย ก็หลีกหนีไม่พ้น
แม่ครับ แม่ คิดอะไรอยู่หรือครับ ออ ไม่มีอะไรลูก แม่เผลอคิดเมื่อแม่ยังเป็นสาว ๆ อยู่นะจ่ะ
แก้วเขามีอะไรมากมายเลยนะครับแม่ ของเล่นมากมาย โทรศัพท์มือถือ แม้นระยะหลังจะมีโทรศัพท์หูถือก็ตามเพราะเคยเห็นเขาเอามาเสียบหู ไม่ใช้มือถือกันแล้ว แม่บุญยังยิ้ม ๆ ขำ ๆ โทรศัพท์หูถือ แก้วมีเสื้อผ้าใหม่ ๆ รองเท้าใหม่ ๆ กระเป๋าใหม่ ๆ แตกต่างจากหนูมากเลยแม่ ลูกจ๋า สิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งนอกกายนะลูก แต่สิ่งที่ใหม่ควรค่ามากกว่านั้นคือสิ่งในกายนะลูก ถ้าคนเราภายนอกกายจะสวยหรูเพียงใด จะแต่งแต้มอย่างไร เป็นนางงามประจำโลกกี่โลกก็ตาม ถ้าจิตใจไม่งาม สิ่งนอกกายที่ปั้นแต่งปรุงจนเลอเลิศ ก็ไม่มีความหมายอะไรเลย
โลกทุกวันนี้นะลูก ชอบแข่งขันกันเอาหน้าตา ชอบแข่งขันกันทางกาย มากกว่าแข่งขันกันทำความดี บางรายแข่งขันกันทำความดีเพื่อมุ่งหวังให้ใคร ๆ เขาเห็นว่าทำดี ถ้าพูดง่าย ๆ อยากได้หน้า ทั้ง ๆ ที่หน้ามีหน้าเดียวแท้ ๆ แต่ก็อยากให้โลกเห็นว่ามีหน้าเท่า ๆ กับคนทั้งหมู่บ้าน หรือ ถ้าอาการหนักไปอีก อยากมีหน้ามากพอ ๆ กับคนในอำเภอนี้ หรือ หนักไปอีก อยากมีหน้ามากพอ ๆ กับคนในประเทศนี้ หรือให้หนักไปอีก เข้าขั้นบ้า ๆ บอ ๆ อยากมีหน้ามากพอ ๆ กับคนในโลกนี้ แล้ว ลูก จะมีซักกี่หน้าหรือลูก อีกา ตอบทันควัน ผมมีตัวเดียว สองขา สองมือ สองตา คอเดียว หัวเดียว สองหน้าก็น่าจะพอแล้วครับแม่ หน้าข้างซ้ายกับหน้าข้างขวา ถ้ามีหน้ามากกว่านี้ หนูคิดว่าคอผมจะรับน้ำหนักไม่ไหว มิหนำซ้า เวลากินข้าว ผมจะป้อนหน้าไหนครับแม่ ถ้ามีหลายหน้า ผิดมนุษย์มนาที่ธรรมชาติให้มา
แม่บุญยังได้แต่ลูบหัว อีกา และยิ้ม คนเรานี่แหละนะ ลูกเอ๋ย ถูกกิเลสครอบงำจนผุดโผล่ออกมาสูดอากาศหายใจแทบไม่ได้ แต่ก็ยังอุตส่าห์แสวงหากิเลสไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย ไม่รู้จักพักจักผ่อนเผลอคิดไปว่า สิ่งที่หมักหมมด้วยกิเลส คือความสำเร็จของชีวิต มีหน้ามีตา มีผู้คนนอบน้อมยอมรับ มีผู้คนนับหน้าถือตา จนหลงลืมไปว่า คราวสิ้นลมตายไปก็หยิบฉวยอะไรไปไม่ได้
แก้ว ไม่รังเกียจหนูหรือลูก ไม่ครับแม่ วันวานหนูบอกว่า รักแก้ว หนูมีความรู้สึกว่า แก้วยิ้มหวานผิดปรกติครับแม่ เคอะเขินในบางครั้ง หนูว่ามันแปลก ๆ เปลี่ยนไป จนบางครั้ง หนูนึก ๆ ก็อดขำไม่ได้ ดูแล้วก็น่ารักดีครับแม่
คมกริบ สิ่งนี้แม่บุญยัง รับรู้ดีว่า คือการแรกรักฉันหญิงชาย แม่บุญยังยังจำตรึงตาตรึงใจไม่เคยลืม ชีวิตของความรักมันสุขล้นเหลือยากจะเทียบเชิญยาวิเศษใด ๆ มากินให้เทียบเคียงได้ แม้ความรักของแม่บุญยัง ไม่จบลงด้วยมีครอบครัว ร่วมหับหอเดียวกัน ก็ตาม แต่ความรักมันยังถูกเก็บรักษาไว้ ไม่ให้ใครมาตอมดม ไม่ให้ยุงมาข้องเกี่ยว เก็บความรักที่มอบให้ คมกริบ อยู่เบื้องลึกกลางใจของแม่บุญยังเสมอมา มันเป็นความรักครั้งแรก และแม่บุญยังพึงพอใจจะเก็บถนอมเอาไว้เป็นความรักสุดท้าย ด้วยใจมั่นคง เด็ดเดี่ยว โดยไม่นึกจะเสียอกเสียใจ ที่ คมกริบ ไปแต่งงานกับหญิงอื่น แม่บุญยังไม่เคยนึกโกรธ คมกริบเลยแม้แต่น้อย ได้แต่โยนให้เบื้องบนรับรู้ว่า โชคชะตามันเดินมาแบบนี้ ก็น้อมรับด้วยใจที่ไม่ขัดขืนน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา เพราะในโลกใบนี้ มีผู้คนมากมายล้วนมีเส้นทางที่ฟ้าลิขิตไว้แล้วล่วงหน้าจนสิ้นลมหายใจ แม้จะพยายามไขว่ขว้า บางเรื่องบางราวก็ยิ่งหลีกหนี ผลก็คือเหนื่อยเปล่า แต่ที่แน่ ๆ ที่ทุก ๆ คนไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ คือความตาย ก็หลีกหนีไม่พ้น
แม่ครับ แม่ คิดอะไรอยู่หรือครับ ออ ไม่มีอะไรลูก แม่เผลอคิดเมื่อแม่ยังเป็นสาว ๆ อยู่นะจ่ะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น