บิดปลิวพริ้วตามการเวลาที่ไม่หยุดนิ่ง จากปัจจุบัน ไปสู่อดีต ปัจจุบันคืบคลานลดเลื้อยไปอนาคต เขมือบกินไม่หยุดซึ่งกาลเวลา แม่บุญยังมองไปอนาคต ที่อดจะห่วงอีกา ลูกสุดที่รักไม่ได้ แต่ในใจได้แต่พร่ำบอก ยึดธรรมประจำใจ ครองสติให้มั่น ครองปัจจุบันให้หนัก ครองใจให้รู้เท่าทัน จนเกิดสมาธิก่อให้กำเนิดเกิดปัญญา แต่อย่างไรก็ตาม แม่บุญยังก็อดที่จะห่วงใยในอนาคตที่คืบคลานมาสู่ปัจจุบันไม่ได้ จากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี จากอีกา แบเบาะ สู่วัยคืบคลาน ย่างเดินโต่ะแตะ วิ่งล้มคลุกคลาน ก้าวเป็นเด็กเต็มวัย ขณะเดียวกัน แม่บุญยังจากสาวเต็มวัย ย่างเข้าสู่สาววัยครึ่งชีวิต ได้แต่มองอีกา อย่างอาวรณ์
ลูกจ๋า ลูกโตขึ้นจะเป็นอะไรหรือลูก หนูอยากเป็นชาวสวนอย่างแม่ครับ ทำไมถึงอยากเป็นชาวสวนเหมือนแม่ล่ะลูก ไม่อยากเป็นหมอ ครู ทหาร วิศวกร หรือ หนูคิดว่า สวนผักของแม่ คือสร้างชีวิตหนู สร้างเรือนร่างของหนู และได้ช่วยเหลือเพื่อนบ้านที่ได้กินอาหารดี ๆ ปลอดภัย ปลอดโรค ครับแม่ แม้ไม่ได้เงินทองเป็นกอบเป็นกำ ไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีโทรศัพท์ แต่หนูก็อยู่กับแม่บุญยังอย่างมีความสุข และหนูเชื่อว่า ถ้าหนูมีครอบครัว มีลูก หนูจะไม่ทิ้งลูกเหมือนที่หนูถูกทอดทิ้ง และหนูจะเลี้ยงดูลูกหนู เหมือนที่แม่บุญยังเลี้ยงหนู และหนูเชื่อว่า จะเป็นหลานที่น่ารักเพื่อแม่บุญยังครับ มันเป็นความฝันเรื่องอนาคตที่อดจะปลื้มปิติไม่ได้ ที่แม่บุญยังได้ฟังลูกรักพรรณา
พูดเป็นคุ้งเป็นแควเลยนะ รู้จักคำว่าแฟนแล้วหรือลูก แม่บุญยังพยายามแทรกสอด เรื่องชีวิตคู่ เรื่องเพศศึกษา เพื่อวัยของอีกา จะก้าวไปสู่วัยรุ่น พร้อมจะเติบใหญ่ให้รู้เท่าทันกับวัยที่จะเปลี่ยนไป
ความรักคืออะไร รู้ไหม ขอคิดดูก่อนนะครับแม่ ความรักคือคิดถึงแม่เหมือนที่หนูคิดถึง ความรักคือครูสุวิภาคอยเอาใจใส่ดูแลหนู ความรักคือครูเปี่ยมสุขเอ็นดูเมตตาหนู แม่บุญยังได้แต่ฟังและเข้าใจดีว่า นี่คือความรักที่อีกาได้รับรู้แบบง่าย ๆ ความรักที่ดีนะลูก คือการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใด ๆ ความรักเช่นนี้สามารถให้รักได้ไม่มีขอบเขตจำกัด แต่กลับกัน ถ้าเราทำอะไรโดยหวังสิ่งตอบแทน อันนั้นเป็นความรักแบบผิวเผิน เป็นความรักเห็นแก่ตัว เป็นความรักเห็นแก่ตน เมื่อผลที่ได้อย่างที่ใจหวังไว้ ก็เกิดสุขแบบปลอม ๆ ถ้าไม่ได้อย่างที่ใจหวัง ก็จะเป็นทุกข์ใจ แต่ถ้าเรามอบความรักไปโดยไม่ได้หวังว่าจะได้อะไรเป็นการตอบแทน เราจะมีความสุขใจ นี่คือเป็นสุขอย่างแท้ อย่างนี้เป็นสุขจริง ๆ และเราต้องมีความสุขเมื่อคนที่เรารักมีความสุข
แม่บุญยัง รู้ดีพูดเรื่องราวเช่นนี้ อีกา ยากที่จะเข้าใจได้ในเวลาทันด่วนทันใจ ต้องใช้เวลา แต่อย่างน้อยเป็นข้อมูลให้ผ่านลำหูทั้งสองข้างของอีกา แค่นี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว เพื่ออนาคตข้างหน้า อีกาได้ขุดคุ้ยสิ่งที่ได้ยินมาเป็นพื้นฐานในการขบคิด เพื่อวัยเข้าไปสู่วัยอันควร
ลูกจ๋า ลูกโตขึ้นจะเป็นอะไรหรือลูก หนูอยากเป็นชาวสวนอย่างแม่ครับ ทำไมถึงอยากเป็นชาวสวนเหมือนแม่ล่ะลูก ไม่อยากเป็นหมอ ครู ทหาร วิศวกร หรือ หนูคิดว่า สวนผักของแม่ คือสร้างชีวิตหนู สร้างเรือนร่างของหนู และได้ช่วยเหลือเพื่อนบ้านที่ได้กินอาหารดี ๆ ปลอดภัย ปลอดโรค ครับแม่ แม้ไม่ได้เงินทองเป็นกอบเป็นกำ ไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีโทรศัพท์ แต่หนูก็อยู่กับแม่บุญยังอย่างมีความสุข และหนูเชื่อว่า ถ้าหนูมีครอบครัว มีลูก หนูจะไม่ทิ้งลูกเหมือนที่หนูถูกทอดทิ้ง และหนูจะเลี้ยงดูลูกหนู เหมือนที่แม่บุญยังเลี้ยงหนู และหนูเชื่อว่า จะเป็นหลานที่น่ารักเพื่อแม่บุญยังครับ มันเป็นความฝันเรื่องอนาคตที่อดจะปลื้มปิติไม่ได้ ที่แม่บุญยังได้ฟังลูกรักพรรณา
พูดเป็นคุ้งเป็นแควเลยนะ รู้จักคำว่าแฟนแล้วหรือลูก แม่บุญยังพยายามแทรกสอด เรื่องชีวิตคู่ เรื่องเพศศึกษา เพื่อวัยของอีกา จะก้าวไปสู่วัยรุ่น พร้อมจะเติบใหญ่ให้รู้เท่าทันกับวัยที่จะเปลี่ยนไป
ความรักคืออะไร รู้ไหม ขอคิดดูก่อนนะครับแม่ ความรักคือคิดถึงแม่เหมือนที่หนูคิดถึง ความรักคือครูสุวิภาคอยเอาใจใส่ดูแลหนู ความรักคือครูเปี่ยมสุขเอ็นดูเมตตาหนู แม่บุญยังได้แต่ฟังและเข้าใจดีว่า นี่คือความรักที่อีกาได้รับรู้แบบง่าย ๆ ความรักที่ดีนะลูก คือการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใด ๆ ความรักเช่นนี้สามารถให้รักได้ไม่มีขอบเขตจำกัด แต่กลับกัน ถ้าเราทำอะไรโดยหวังสิ่งตอบแทน อันนั้นเป็นความรักแบบผิวเผิน เป็นความรักเห็นแก่ตัว เป็นความรักเห็นแก่ตน เมื่อผลที่ได้อย่างที่ใจหวังไว้ ก็เกิดสุขแบบปลอม ๆ ถ้าไม่ได้อย่างที่ใจหวัง ก็จะเป็นทุกข์ใจ แต่ถ้าเรามอบความรักไปโดยไม่ได้หวังว่าจะได้อะไรเป็นการตอบแทน เราจะมีความสุขใจ นี่คือเป็นสุขอย่างแท้ อย่างนี้เป็นสุขจริง ๆ และเราต้องมีความสุขเมื่อคนที่เรารักมีความสุข
แม่บุญยัง รู้ดีพูดเรื่องราวเช่นนี้ อีกา ยากที่จะเข้าใจได้ในเวลาทันด่วนทันใจ ต้องใช้เวลา แต่อย่างน้อยเป็นข้อมูลให้ผ่านลำหูทั้งสองข้างของอีกา แค่นี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว เพื่ออนาคตข้างหน้า อีกาได้ขุดคุ้ยสิ่งที่ได้ยินมาเป็นพื้นฐานในการขบคิด เพื่อวัยเข้าไปสู่วัยอันควร
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น