เสียงเพลงหวาน ผู้คนครึ้กครื้นชื่นมื่น แน่นอนคงไม่ใช้งานศพ ไม่ใช่งานไล่ผีไล่เปรต ไม่ใช่งานสาบส่งฆาตรกรวายร้าย แต่เป็นงานมงคลสมรส แน่นอน งานแต่งงานที่นี่ไม่ได้ใช้บริการ งานเลี้ยงโต๊ะจีน ทั้ง ๆ ที่คนทำทั้งหมดส่วนใหญ่คนไทยแท้ก็ตาม หรือสั่งอาหารจานด่วน โดยกดเลขหมาย สี่ตัว เสียงโขกตำ เสียงสับสับ เสียงฟืนไฟ เสียงหวีดร้องของหมู และไก่ ที่ต้องขึ้นแดนประหารโดยไร้ข้อหาและความผิดทุก ๆ กรณี
สวัสดีจ้า แม่บุญยัง สวัสดีจ้า แม่สวยเสริม ไหว้พระนะ อีกา มาแต่เช้าเลยนะ แม่บุญยัง เอาอะไรมาเยอะแยะนี่ แน่นอนพืชผักที่บ้านแม่บุญยัง เต็มไปด้วยสรรพอาหารชั้นเลิศที่ใคร ๆ มองข้าม มองไม่เห็น สำหรับ แม่บุญยังไม่ได้ช่วยงานแต่งงานด้วยเงินตรา แต่แม่บุญยังจะช่วยด้วยพืชผักทดแทนเงินทอง และแรงกายเข้าครัว ช่วยคนละไม้คนละมือ โดยเจ้าภาพไม่ต้องไปจ้างวานจากที่ใด
เสียงคนึงอื้ออึง เดินขวักไขว่ กลิ่นตะไคร้ กลิ่นพริก กลิ่นหั่นหัวหอม ต่างน้ำมูกน้ำตาไหล ไม่แน่ใจว่า น้ำมูกจะหยดลงอาหารที่ปรุงหรือไม่ แต่ถึงจะเข้าครัวหฤโหด แต่ผู่คนนะที่นี้ไม่หฤโหด แม้จะเจออากาศอบอวนไปด้วยสารพัดกลิ่นเผ็ดจากคั่วพริก กลิ่นฉุนเครื่องเทศน์นานาชนิด กระทะหนึ่ง ไปสู่กระทะ สอง และสี่ อาหารแต่ละอย่างล้วนฝีมือล้วน ๆ โขกสับเครื่องแกง ก็ใช้มือตำ ๆ สับ ๆ ล้วน ๆ ไม่ได้ใช้เครื่องบดโดยใช้ไฟฟ้า หรือ เครื่องอำนวยความสะดวกกายแต่อย่างใด แต่ที่นี่ใช้เครื่องมือสะดวกใจ ใช้ใจทำอย่างละเมียดละไม และที่สำคัญใช้ใจเข้าไปปรุงอาหาร ส่วนเพชฆาต ลงโทษประหาร หมู ไก่ ที่ไม่ได้ถูกหมู่มวลมนุษย์เรียกว่า ฆาตรกร ก็ตาม ยังลอยนวลเหมือนการฆ่าชีวิต เป็นเรื่องปรกติที่ใคร ๆ ก็ทำกัน ส่วน หมู ไก่ จะคิดว่า เป็นเรื่องธรรมดาหรือไม่ อีกา ได้แค่คิดคิด แต่ไม่แน่ใจว่าใช่อย่างที่คิดหรือไม่ อีกา จะไปสอบถามพูดคุยกับ หมู ไก่ ก่อนที่ถูกทิ่มแทง ครั้งแล้วครั้งเล่านั้น อีกา ไม่สามารถเดินเข้าไปใกล้ ๆ ได้ เพราะ แม่บุญยังรู้ดีว่า เป็นภาพที่ อีกาไม่ควรรับรู้ แม้แม่บุญยัง จะเรียกให้ อีกา ไปเล่นที่หน้าบ้านแล้วก็ตาม แต่เด็กกำลังเรียนรู้ สอดรู้สอดเห็น อดใจไม่ได้ที่จะไม่เชื่อฟังแม่สักหนึ่งครั้ง จึงได้ภาพจัดเจนชัดแจ้งตรึงภาพค้างในดวงตาไปอีกนานแสนนาน
แม่ครับ คนเราทำไมต้องแต่งงานกันด้วยครับแม่ แม่บุญยัง นึกคำตอบเล็กน้อย ขณะที่ใจเบื้องหลังการถ่ายทำกำลังคิดถึง คมกริบ อดีตคนรัก แต่ไม่ใช่อดีตความรัก มันเป็นข้อที่พึงปฏิบัติในสังคมไทย เมื่อ คู่ชายหญิง จะมีลูกไว้สืบทอดเผ่าพันธุ์ จำเป็นต้องมีพิธีให้ เพื่อนบ้าน เพื่อนฝูง ญาติพี่น้องมารับรู้ว่า ชายและหญิง คู่นี้ได้ตกลงปลงใจนอนร่วมเตียงเดียวกันได้แล้ว อ้าว หนูนอนเตียงเดียวกับแม่ ไม่เห็นต้องทำพิธีแบบนี้เลย แม่บุญยังถึงอดกลั้นเสียงขำในลำคอไม่ได้ แม่บุญยังเลยพูดตัดตอนเสีย เพื่อไม่ให้การบรรยายให้คำตอบสำหรับเด็กยังไม่เข้าสู่วัยรุ่น ซึ่งยังเข้าถึงหนังประเภทผู้ใหญ่รับชมดูกันไม่ได้
สวัสดีค่ะ แม่บุญยัง เป็นเสียงของ แม่พิลัย ภรรยาม่ายของ พ่อคมกริบ ที่เสียชีวิตไปไม่นาน สวัสดีค่ะ แม่พิลัย ทั้งคู่นั่งสนธนากัน อย่างเห็นอกเห็นใจ ในการสูญเสียคนรักคนเดียวกัน แม้ แม่บุญยัง มาก่อน และ แม่พิลัยมาทีหลังก็ตาม แต่แม่บุญยังเชื่อว่า ความรักไม่มีก่อนไม่มีหลัง ความรักไม่มีเวลามาขวางกั้น เพียงแต่ วันหนึ่ง คนที่ตนรัก และยังรักอยู่ แต่งงานกับหญิงอื่นเท่านั้นเอง แต่ความรักของแม่บุญยังที่มีต่อ พ่อคมกริบ ยังมีเหมือนเดิม เพราะฉะนั้น ความรักยังเป็นความรัก อยู่วันยังค่ำและไม่เปลี่ยนแปรเล่นแร่แปรธาตุไปเป็นธาตุความเกลียดชังได้ และแม่บุญยังไม่เคยแม้จะคิดว่า แม่พิลัย แย่งความรักของตนเองไป เพราะความรักของแม่บุญยังอยู่ก้นลึกของหัวใจ ยากที่ใครจะปล้นฉกชิงล้วงควักคลำหาขโมยแยกไปจากดวงใจของแม่บุญยังได้
ความรัก ไม่จำเป็นต้องจบลงด้วยการแต่งงานเสมอไป ความรักไม่จำเป็นต้องเคียงคู่กันตลอดไป และความรักไม่จำเป็นต้องเป็นอย่างที่ใจคิดเสมอไป นี่คือคำจารึกที่เก็บไว้ในทรวงอกของแม่บุญยัง เรื่อยมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น