แม่บุญยังเก็บผักในสวนหลากหลายชนิด ทั้งยอด ทั้งใบ ทั้งผล ทั้งดอก ทั้งหน่อ เก็บได้กองใหญ่ใส่ตะกร้าพร้อมเดินทางไปตลาด ใส่บนรถเข็น ลากจูงด้วยกำลังหลักคือ พี่เบิ้ม พี่เบิ้มเดินไปเพียงแค่ดมด้วยจมูกก็ไปถึงตลาดได้ด้วยความเคยชิน ไปถึงแต่เช้ามืด ผู้คนมาเพียงเล็กน้อย แม่ค้า พ่อค้า ต่างวางเป็นตอน ๆ เป็นแถว ๆ อย่างเป็นระเบียบ อีกาจะมากับแม่เพื่อขายผักจากสวน บ่อยครั้งคราวไม่ได้ไปโรงเรียน ด้วยเหตุผลวันหยุด ผักของแม่บุญยัง เป็นที่รู้จักของลูกค้าในหมู่บ้านนี้มาก โดยเฉพาะ ข้าราชการในตำบลนี้ จะมาจับจ่ายพืชที่ไร้สารเคมีจริง ๆ ชนิด ปุ๋ยเคมี ยาฆ่าแมลง ไม่ได้แตะแม้แต่ชายตา
สวัสดีครับคุณครู อ้าว อีกา สวัสดีครับ ครูบุญยัง สวัสดีค่ะ ครูใหญ่ ผมขอซื้อผักเข้าครัวหน่อยนะครับ ครูเปี่ยมสุข หยิบใส่หยิบใส่ มากกว่า คนเดียวจะกินหมด ด้วยเหตุผลต้องการอุดหนุนช่วยเหลือ ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ 50 บาทค่ะ ไม่ต้องทอนนะครูบุญยัง ไม่ได้หรอกค่ะ ครูใหญ่ ทอน 50 บาทค่ะ ฟ้าเริ่มสว่าง คนก็เริมมาจับจ่ายกันมากขึ้น และที่สำคัญไปกว่านั้น แม่บุญยังจะเป็นหมอปราชญ์ชาวบ้านไปในตัว เป็นรายของแถม เมื่อใครเป็นหวัด แม่บุญยังก็จะแนะนำให้กินผักตามนี้ กินมาก ๆ ดื่มน้ำบ่อย ๆ ห้ามกินของมัน ของเย็น พักผ่นอมาก ๆ คนที่เป็นมะเร็ง ก็ต้องกินผักเหล่านี้ จัดเป็นพวก ๆ จนเป็นเรื่องขึ้นชื่อว่ามาตลาดแล้วได้มาหาหมอวิถีธรรมชาติติดไม้ติดสมองไปด้วย หลายคนจะเป็นลูกค้าประจำ ไม่ว่าเป็นโรคเบาหวาน โรคหัวใจ โรคเลือดจาง โรคภูมิแพ้ แม่บุญยังจะจัดผักเป็นคน ๆ ที่สั่งเอาไว้ โดยคนเหล่านนั้นไม่ต้องไปพึ่งยาสารเคมีใด ๆ และที่สำคัญอีกประการคือการรักษาด้วยจิต ควบคู่กันไป โดยการทำสมาธิ ซึ่งหลาย ๆ คนคิดว่า กสนทำสมาธิต้องนั่งหลับตา เหมือนนั่งเข้าญาณ แต่แม่บุญยังจะสอนให้การที่ใจไม่ฟุ้งซ่านเป็นอันดับเบื้องต้น เพื่อเพิ่มพลังให้จิตสงบไม่ฟุ้งพุ่งซ่านกระเซ็น เมื่อเบื้องต้นผ่านแล้ว การกำหนดจิต ที่คิดว่าไม่สบายไปที่จุดนั้น ๆ โดยกำหนดเป็นแสงใส ๆ ขาว ๆ สว่าง ๆ นี่คือหลักการรักษาโดยวิธีธรรมชาติ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น