ครูครับ ทำไม ต้องจองจำจำกัดเสรีภาพ ของสัตว์เหล่านี้ด้วยครับ นี่คือคำถามคราว อีกาไปเที่ยวสวนสัตว์ หรือคำให้ดูดีอีกเล็กน้อย ไปทัศนศึกษาที่สวนสัตว์ แต่คำตอบของ ครูสุวิภา ให้คำตอบ อีกา งง ๆ สงสัย ยากที่จะน้อมรับเชื่อโดยง่าย แม้ครูสุวิภา เป็นครูประจำชั้น และสอนหลากหลายวิชา ที่ อีกา น้อมเคารพเชื่อฟังมาเสมอชนิดไม่ตะขิดตะขวงใจ
แม่ครับ ที่สวนสัตว์ ทำไม ต้องจองจำจำกัดเสรีภาพ ของสัตว์เหล่านี้ด้วยครับ แม่บุญยัง ตอบโดยไม่รีรอ เพราะรู้ดีว่า อีกา มีนิสัยเป็นอย่างไร และคำแรกที่แม่บุญยังได้สอนให้ อีกา เป็นคำแรก แม่ แม่ แม่ และ แม่ คำแรกที่ อีกา ก็ต้องเป็นคำว่า แม่ คำแรกนี้ แม่บุญยังจำได้ดี กับคำว่า แม่ ทำให้แม่บุญยัง ปลื้มปิติยากจะคาดเดาได้ว่า มากเพียงใด หยดน้ำตาร่วงลงโปรยตรงแก้มที่เบาเนียนทั้งสองแก้ม ขณะเดียวกัน แม่บุญยังไม่เคยสอนให้ อีกา เรียก คำว่า พ่อ เลย
โรงเรียนแม่บุญยัง มีหลังคาปกคลุมไปด้วยใบไม้ ที่เก็บพับปูกันแดดกันฝน มีนักเรียนเพียง คนเดียวกับ 1 ตัว มีครู 1 คน แม่บุญยังถนัดวิชาชีวิต มากกว่า วิชาภาษาอังกฤษ ส่วนวิชาคณิตศาสตร์ แม่บุญยังสอนให้ อีกา เดินนับก้าวไปโรงเรียน ตั้งแต่อีกาพอนับเลขได้ วิชาสังคม แม่บุญยังพาอีกาไปวัด เดินเล่นตามประสาเด็ก ๆ โดยไม่ได้บรรยายอะไรมากนัก เหมือนมัคคุเทศน์เกริ่นนำพร่ำบอกยัดเยียดให้นักท่องเที่ยวได้รับฟัง วิชาพลศึกษา แม่บุญยังให้ อีกา เดินไปโรงเรียนระยะทางไม่ใกล้ไม่ไกล หนึ่งหมื่นก้าวที่อีกา จดจำได้ดี วิชาสุขศึกษา แม่บุญยังและอีกากินผักสดที่ปลูกขึ้นเองเป็นสำคัญ ด้วยความจำยอมเรื่องรายได้ที่จะไปหาซื้อมาพยุงชีวิต
ลูกจ๋า ทุก ๆ ชีวิต รักและหวงแหนชีวิตทั้งสิ้นนะลูก แม้สัตว์เหล่านั้นจะถูกจองจำไม่ให้ไปไหนก็ตาม แต่ชีวิตจริงของเรานั้น หลายครั้งหลายคราก็ต้องจองจำโดยจำยอมก็มีไม่น้อย บางครั้งเผลอไม่รู้ตัวเสียด้วยว่าถูกกระทำอยู่ และผู้กระทำจองจำนั้น หาใช่ตำรวจ หรือพัสดี แต่อย่างใด แต่เป็นตัวของเราเอง การที่แม่ไม่มีพ่อ อยู่เคียงข้าง เพื่อให้ลูกได้เรียกว่า พ่อ นั้น แม่เองเต็มใจที่จะจองจำรักของแม่เก็บไว้ให้กับ พ่อคมกริบ ไม่ให้ชายใด เข้ามาปลดโซ่ตรวนดวงใจของแม่เอง แม่เต็มใจเช่นนั้น จะถือว่า ดวงใจของแม่ถูกขังคุกด้วยรอยยิ้ม ด้วยความพึงพอใจส่วนตัว ไม่รู้สึกอึดอัด หรือแม้กระทั่งขาดซึ่งอิสรภาพแต่อย่างใด พ่อคมกริบ ที่แม่พาผมไปงานศพ หลายวันก่อนนะหรือครับแม่ ใช่จ่ะ แม่บุญยังพูดไป น้ำตาคลอเบ้าตาไป แต่พยายามเก็บความเศร้าไว้ตรงใจกลางลึกของหัวใจ เพียงเพื่อไม่ให้ อีกา เศร้าสร้อยอยู่แล้ว เพิ่มซ้ำเพิ่มเติมให้ อีกา เศร้ามากไปอีก แต่อาการทุก ๆ อาการ อีกา รับรู้ดีว่า แม่บุญยัง นึกคิดอะไร เศร้ามากแค่ไหน อีกา ทำได้แค่เพียง โอบกอดแม่
ชีวิตคนเรานะลูก มันมีเรื่องราวมากมาย ที่มนุษย์พยายามเสกสรรค์เพิ่มเติมแต่งแต้มด้วยพื้นฐานกิเลสตอกเสาเข็มด้วยความเห็นแก่ตน อะไรอะไร ก็ออกมาผิดธรรมชาติที่ควรจะเป็น แม้กระทั่งเครื่องปรุงอาหารสารพัดยี่ห้อ ที่แม่บุญยังไม่เคยข้องแวะ จะด้วยเหตุผลรองลงมาคือไม่มีเงินเพียงพอจะไปใช้จ่ายในสิ่งไม่จำเป็น แตกต่างกับผู้มีอันจะกินที่ใช้เครื่องปรุงแต่งรสอาหารให้ถูกความเคยชินครอบงำโดยขาดการรู้เท่าทันว่า คือยาพิษที่คอยแทะเล็มจับจองบั่นทอนข่มขืนกระทำชำเราร่างกายของตนเอง จึงไม่แปลกที่อาหารทุก ๆ มื้อ ที่แม่บุญยังจัดหามานั้น ปราศจากเครื่องปรุงแต่งทั้งสิ้น รสจะจืดชืดในความรู้สึกของคนภายนอก แต่จะมีรสขม หวาน เปรี้ยว จากเนื้อแท้ ของพืชต้นฉบับของมันเองทั้งสิ้น
อีกาฟังแม่ไป ผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่อาจจะเข้าใจคำแปลกใหม่เกินกว่า อายุเพียงแค่นี้เข้าใจอย่างลึกซึ้งได้ ไม่แตกต่างที่อีกา เรียกคำว่า แม่คำแรก ว่า แปลว่าอะไร แต่รู้เพียงอย่างเดียวว่า หน้าตาแบบนี้ คือ แม่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น