เสียงระฆังดังกังวาน ต่างจากเสียงระฆังที่โรงเรียน ที่อีกาฝากวิชาความรู้เพื่อเล่าเรียน แม่บุญยังเดินจูงมือ อีกา ไปวัดและอีกาไม่ต้องไปโรงเรียน เพราะทุก ๆ วันพระที่ตรงกับวันเสาร์ วัน อาทิตย์ แม่บุญยังจะพา อีกา ไปทำบุญที่วัดเสมอ สองข้างทางเขียวขจีร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ ซึ่งไม่แตกต่างกับเส้นทางที่ อีกา เดินไปโรงเรียน ระหว่างทาง อีกา ชอบถามเรื่องต่าง ๆ นานา ซึ่งต่างจากการเดินไปโรงเรียนที่พอจะมีสุนัขวิ่งไล่กัดอยู่บ้าง อีกา นึกอยู่ในใจ เพราะเส้นทางนี้ไปวัด เป็นเส้นทางแห่งบุญ สุนัข เส้นทางสายนี้จึงเป็นผู้มีบุญ นิสัยจึงไม่เกเร คำว่าบุญ อีกา ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร ได้แต่แม่บุญยัง พูดจนคุ้นหู วันเสาร์นี้ หรือ วันอาทิตย์นี้ ไปทำบุญที่วัดนะลูก อีกา ได้แต่ตอบรับ ครับแม่ เสมอ แต่การเดินทางไปวัดของ อีกา ไม่ได้นับก้าวเดินอย่างที่ย่ำก้าวเดินไปโรงเรียน เพราะ อีกา จะพูดคุยกับแม่ ระหว่างทางเป็นระยะระยะ
ไหว้หลวงพ่อคง สิลูก แรก ๆ ที่ อีกาเริ่มไปวัด นี่คือคำที่แม่บุญยัง อีกา ยังจำความได้ เมื่อแม่บุญยังไหว้หลวงพ่อ เสร็จ ก็จะบอก อีกา ไหว้ตาม แต่วันนี้ แม่บุญยังไม่ต้องบอก อีกา เพราะไม่นานนัก อีกา จะไหว้ตามแม่เสมอ โดยแม่ไม่ต้องปริปาก หลวงพ่อ เป็นเจ้าอาวาส อายุอานามพอ ๆ กับ แม่บุญยัง เกือบ ๆ 40 ปี
หลวงพ่อ เป็นพระรูปงาม ทั้งกายและใจ ชาวบ้านระแวกนี้ ต่างนับถือศรัทธาเป็นอย่างยิ่ง หลวงพ่อพร่ำบอก ผู้มาเข้าวัดเสมอ มาทำบุญเพื่อให้ใจเป็นสุขนะโยม อย่ามาทำบุญเพื่อให้ใจเป็นทุกข์ หลวงพ่อจะไม่เน้นเรื่องการบริจาคเงิน ไม่เน้นการทำวัตถุมงคลทุก ๆ ชนิด และไม่เน้นเรื่องการสร้างโบสถ์ ใหญ่โตมโหฬาร พูดง่าย ๆ ไม่เน้นวัตถุนิยม แต่เน้นใจนิยม ชาวบ้านหลายคนเคยถามอยู่เนือง ๆ ว่า ทำไมหลวงพ่อ ไม่สร้าง พระ เพื่อให้ชาวบ้านเก็บไว้บูชา หลวงพ่อก็ตอบเหมือน ๆ กับตอบกับชาวบ้านทุก ๆ ครั้งว่า ขอให้มีพระอยู่ในใจเถิด พระที่ว่า คือบุญ บุญที่ว่าคือความสุขใจ นั่นแหละเป็นพระผู้วิเศษประจำตัวประจำใจ พระประจำใจนั้น จะไม่หนีหายไปไหน ถ้าใจยังอิ่มสุข แต่ตราบใดที่อิ่มทุกข์ พระก็จะหายไปเช่นกัน
อีกา หลวงพ่อเรียกอย่างถนัดปาก เพราะอีกามาวัดบ่อย ตั้งแต่แบเบาะ มาปัจจุบันนี้ แถมผิวดำสนิท เป็นที่จดจำได้โดยง่าย เหมือน ๆ กับ คุณครูที่โรงเรียนจะรู้จัก อีกา กันทุก ๆ คน ไม่เว้นพานโรง ก็ยังรู้จักดี อีกา เป็นเด็กที่แววตาเศร้า ๆ หลวงพ่อจึงเอ็นดูเป็นพิเศษ หลวงพ่อมักพร่ำบอก พร่ำสอน อีกา เป็นเด็กดีนะลูก อีกา ได้แต่ตอบ ครับหลวงพ่อ แน่นอนเด็กดีที่ว่า อีกา คงนึกได้แต่เพียงว่า ไม่ดื้อ เชื่อฟังแม่ คุณครู ตั้งใจเรียน ไม่รังแกผู้อื่น ไม่ลักขโมย ไม่พูดเท็จ นี่คือเด็กดี แต่หลวงพ่อ คงไม่หยุดสอน อีกา เพียงหลักสูตรของเด็กดี เพียงแค่นั้น จะบอกถึงศีล สมาธิ ปัญญา ด้วย แน่นอน เด็กแค่ประถมการศึกษาปีที่ 4 ไม่อาจจะเข้าใจอะไรลึกซึ้งได้ หลายครั้งหลวงพ่อพูด อีกา ได้แต่ทำหน้าเอ๋อ ๆ งง ๆ หลวงพ่อก็ได้แต่ยิ้ม ๆ และพูดให้กำลังใจ อีกา เสมอว่า ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรหรอก ลูกโตขึ้น แล้วจะเข้าใจเอง แค่ลูกจำได้ว่า ศีล สมาธิ ปัญญา อันนี้ก็ถือว่า อีกา เก่งแล้ว อีกา ก็ท่อง ศีล สมาธิ ปัญญา ศีล สมาธิ ปัญญา ....
แม่บุญยังจูงมือ อีกา เข้าโบสถ์ เพื่อกราบพระ ฟังเทศน์ แต่ อีกา ฟังได้ไม่นานนัก ก็จะออกมาข้างนอก ดูเด็ก ๆ ในวัยไล่เลี่ยกัน วิ่งเล่น อีกา ไม่รู้จักว่าเด็กเหล่านั้นชื่ออะไรบ้าง แม้เมื่อมาวัดคราใด ก็จะเจอเด็กกลุ่มนี้เป็นประจำก็ตาม อีกา ได้แต่มองเด็ก ๆ เขาเล่นกันอย่างสนุกสนาน อีกา ได้แต่มอง และ มอง ไม่นานนัก แม่บุญยัง จูงมือ อีกา เข้าไปกินข้าวในโบสถ์ อีกา จะชอบกินข้าวที่วัดมากกว่า วันปรกติที่อยู่ที่บ้าน เพราะแม่บุญยัง มักจะจัดอาหารมาที่วัดหลายอย่าง แม้สายตาคนทั่วไปจะมองว่า ไม่มากมายอะไรก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับ อีกา นึกคิดเอง ถือว่า มาก และที่สำคัญมีขนม ด้วย แน่นอน ถ้าอยู่ที่บ้าน ขนมนั้น คงไม่ได้กิน ด้วยฐานะของแม่บุญยัง แค่หาเช้ากินค่ำนั่นเอง
ไหว้หลวงพ่อคง สิลูก แรก ๆ ที่ อีกาเริ่มไปวัด นี่คือคำที่แม่บุญยัง อีกา ยังจำความได้ เมื่อแม่บุญยังไหว้หลวงพ่อ เสร็จ ก็จะบอก อีกา ไหว้ตาม แต่วันนี้ แม่บุญยังไม่ต้องบอก อีกา เพราะไม่นานนัก อีกา จะไหว้ตามแม่เสมอ โดยแม่ไม่ต้องปริปาก หลวงพ่อ เป็นเจ้าอาวาส อายุอานามพอ ๆ กับ แม่บุญยัง เกือบ ๆ 40 ปี
หลวงพ่อ เป็นพระรูปงาม ทั้งกายและใจ ชาวบ้านระแวกนี้ ต่างนับถือศรัทธาเป็นอย่างยิ่ง หลวงพ่อพร่ำบอก ผู้มาเข้าวัดเสมอ มาทำบุญเพื่อให้ใจเป็นสุขนะโยม อย่ามาทำบุญเพื่อให้ใจเป็นทุกข์ หลวงพ่อจะไม่เน้นเรื่องการบริจาคเงิน ไม่เน้นการทำวัตถุมงคลทุก ๆ ชนิด และไม่เน้นเรื่องการสร้างโบสถ์ ใหญ่โตมโหฬาร พูดง่าย ๆ ไม่เน้นวัตถุนิยม แต่เน้นใจนิยม ชาวบ้านหลายคนเคยถามอยู่เนือง ๆ ว่า ทำไมหลวงพ่อ ไม่สร้าง พระ เพื่อให้ชาวบ้านเก็บไว้บูชา หลวงพ่อก็ตอบเหมือน ๆ กับตอบกับชาวบ้านทุก ๆ ครั้งว่า ขอให้มีพระอยู่ในใจเถิด พระที่ว่า คือบุญ บุญที่ว่าคือความสุขใจ นั่นแหละเป็นพระผู้วิเศษประจำตัวประจำใจ พระประจำใจนั้น จะไม่หนีหายไปไหน ถ้าใจยังอิ่มสุข แต่ตราบใดที่อิ่มทุกข์ พระก็จะหายไปเช่นกัน
อีกา หลวงพ่อเรียกอย่างถนัดปาก เพราะอีกามาวัดบ่อย ตั้งแต่แบเบาะ มาปัจจุบันนี้ แถมผิวดำสนิท เป็นที่จดจำได้โดยง่าย เหมือน ๆ กับ คุณครูที่โรงเรียนจะรู้จัก อีกา กันทุก ๆ คน ไม่เว้นพานโรง ก็ยังรู้จักดี อีกา เป็นเด็กที่แววตาเศร้า ๆ หลวงพ่อจึงเอ็นดูเป็นพิเศษ หลวงพ่อมักพร่ำบอก พร่ำสอน อีกา เป็นเด็กดีนะลูก อีกา ได้แต่ตอบ ครับหลวงพ่อ แน่นอนเด็กดีที่ว่า อีกา คงนึกได้แต่เพียงว่า ไม่ดื้อ เชื่อฟังแม่ คุณครู ตั้งใจเรียน ไม่รังแกผู้อื่น ไม่ลักขโมย ไม่พูดเท็จ นี่คือเด็กดี แต่หลวงพ่อ คงไม่หยุดสอน อีกา เพียงหลักสูตรของเด็กดี เพียงแค่นั้น จะบอกถึงศีล สมาธิ ปัญญา ด้วย แน่นอน เด็กแค่ประถมการศึกษาปีที่ 4 ไม่อาจจะเข้าใจอะไรลึกซึ้งได้ หลายครั้งหลวงพ่อพูด อีกา ได้แต่ทำหน้าเอ๋อ ๆ งง ๆ หลวงพ่อก็ได้แต่ยิ้ม ๆ และพูดให้กำลังใจ อีกา เสมอว่า ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรหรอก ลูกโตขึ้น แล้วจะเข้าใจเอง แค่ลูกจำได้ว่า ศีล สมาธิ ปัญญา อันนี้ก็ถือว่า อีกา เก่งแล้ว อีกา ก็ท่อง ศีล สมาธิ ปัญญา ศีล สมาธิ ปัญญา ....
แม่บุญยังจูงมือ อีกา เข้าโบสถ์ เพื่อกราบพระ ฟังเทศน์ แต่ อีกา ฟังได้ไม่นานนัก ก็จะออกมาข้างนอก ดูเด็ก ๆ ในวัยไล่เลี่ยกัน วิ่งเล่น อีกา ไม่รู้จักว่าเด็กเหล่านั้นชื่ออะไรบ้าง แม้เมื่อมาวัดคราใด ก็จะเจอเด็กกลุ่มนี้เป็นประจำก็ตาม อีกา ได้แต่มองเด็ก ๆ เขาเล่นกันอย่างสนุกสนาน อีกา ได้แต่มอง และ มอง ไม่นานนัก แม่บุญยัง จูงมือ อีกา เข้าไปกินข้าวในโบสถ์ อีกา จะชอบกินข้าวที่วัดมากกว่า วันปรกติที่อยู่ที่บ้าน เพราะแม่บุญยัง มักจะจัดอาหารมาที่วัดหลายอย่าง แม้สายตาคนทั่วไปจะมองว่า ไม่มากมายอะไรก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับ อีกา นึกคิดเอง ถือว่า มาก และที่สำคัญมีขนม ด้วย แน่นอน ถ้าอยู่ที่บ้าน ขนมนั้น คงไม่ได้กิน ด้วยฐานะของแม่บุญยัง แค่หาเช้ากินค่ำนั่นเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น