เสียงพูดของ ผู้ช่วยครูใหญ่ ไม่ได้พูดเหมือน ครูใหญ่คนก่อนพูดในทุก ๆ เช้าของวันเปิดเรียน วันนี้ เป็นวันดีของโรงเรียนแห่งนี้ ต้องจารึกปักหลักปักฐานให้รู้ว่า ครูเปี่ยมสุข เป็นครูใหญ่คนใหม่ ขอเชิญครูใหญ่ครับ นักเรียน รวมถึงอีกา ชะเง้อมองอย่างไม่ถนัดตานัก แต่พอฟังชื่อ คงเป็นครูผู้ชายแน่ ๆ เมื่อได้ยินเสียงครูใหญ่พูด อีกา ก็พึมพำกับตัวเองและริมฝีปากยิ้มเล็กน้อย ว่าคิดถูกต้อง
ครูใหญ่พูดเกริ่นนำ ด้วยท่าทีวางตัวแบบสบาย ๆ ครูเองจะนำพาโรงเรียนของเรา ก้าวไปข้างหน้าด้วยความเข้าใจซึ่งกันและกัน เด็กนักเรียน ไม่เว้นอีกา ฟังแล้วแปลก ๆ หู เพราะครูใหญ่คนเก่าก่อน มักชอบบ่นและติเตือน นักเรียนของทุก ๆ เช้า มีเพียงครูที่ยืนตามแถวประจำแต่ละห้องเรียนยืนนั้น ใบหน้ายิ้มรับ ครูใหญ่พูดไปกวาดสายตาไป ก็สดุดหยุดอยู่ที่อีกา ด้วยสีผิวดำเมี่ยมแถมด้วยความผอมเล็กเด่นชัด เป็นสิ่งดึงดูดสายตาครูใหญ่คนใหม่ แต่อีกา หาได้รู้สึกว่า ครูใหญ่คนใหม่มองอีกาไม่
ครูใหญ่พูดไม่นานนัก แดดพอจ้าให้ผิวรับแสงอันไออุ่น แทนไอแห่งรักได้ไม่มากก็ตาม แต่อย่างน้อย อุ่น ๆ เพียงกาย ก็ยังดีกว่า ทั้งใจและกายเย็นยะเยือก เข้าไปที่ห้องก้าวแรกที่อีกาเข้าประตูห้อง ครูสุวิภา ซึ่งเป็นครูประจำชั้นประถมศึกษา 4 ห้อง 2 เรียกอีกา คุยเล็กน้อย ด้วยความงุนงงของอีกา กับเหงื่อไหลย้อยมากกว่าปรกติ ใบหน้าเครียดวิตก แม้ไออุ่นของแสงแดดให้ไออุ่นแค่เบา ๆ แต่คำพูดของ ครูสุวิภา เหมือนพระอาทิตย์ทั้งดวง ส่องตรงที่อีกา เป็นแม่นหมายเพียงลำพัง ไม่แตกต่างที่อีกา จะกอบโกยที่เห็นแก่ตนเองเป็นสำคัญเพียงคนเดียว คล้ายจะให้คนทั้งโลกไม่มีแสงแต่อันใด อีกาได้แต่ตอบรับ ครับคุณครู
จากคำพูดคุณครูสุวิภา ทำให้ อีกา เรียนหนังสือกระสับกระส่าย ซึ่งปรกติ อีกา จะเรียนหนังสืออย่างตั้งใจแน่วแน่มั่นคง ด้วยมนต์ขลังการนับก้าวหมื่นก้าว จากบ้านถึงโรงเรียน วิชาที่หนึ่ง ไปวิชาที่สอง และวิชาที่สาม ในใจ อีกา ไม่อยากให้พักกลางวันเลย เพราะใจกังวลคำพูดครูสุวิภา
เสียงระฆังดังขึ้นนั้นหมายถึง อีกา กังวลเพิ่มเป็นทวีคูณ แม้นสุนัขจะวิ่งไล่กวด 20 ตัว ก็ยังไม่กังวลเท่าครั้งนี้ ด้วยคำพูดของครูสุวิภา อีกามีความรู้สึกเดินอย่างช้า ๆ เดี่ยวโดด โลกทั้งโลกเหมือนมืดมิด เดินไปจะล้มชนโน้นชนนี่ให้ได้ แม้ อีกา จะถนัดเรื่องการเดินวันละ สองหมื่นก้าวเป็นอย่างน้อยก็ตาม ครูสุวิภาเดินนำหน้าเล็กน้อย อีกาเดินมาติด ๆ ครูใหญ่ค่ะ เด็กชายอีกา มาแล้วค่ะ อีกายกมือไหว้ เหลือไว้ ครูใหญ่ กับ อีกา คุยกัน สองต่อสอง ส่วนครูสุวิภา ครูใหญ่ให้ไปพักกลางวัน ใจ อีกา หล่นไปอยู่เบื้องลึกตรงไหน ยากที่จะสาวเก็บกลับมาดังเดิมได้ เมื่อก้าวแรกที่ ครูสุวิภา กลับไป
ชื่ออะไรหรือ ชื่ออีกา ครับ อีกาตอบรับด้วยเสียงสั่นเทา ซึ่งโดยปรกติ การตอบรับของอีกา ทุก ๆ ครั้งจะต้องมีสร้อย คุณครู ควบคู่เสมอ ชื่ออีกา หรือ ครูใหญ่ถามด้วยความอยากรู้เพื่อความมั่นใจว่า เรียกชื่อ อีกา ไม่ผิดเพี้ยน อีกาตอบรับ ครับ แบบรวบลัด แม้คำดูเหมือนจะสั้นแล้วก็ตามแต่ใจอีกา ว่า คำว่าครับ เป็นคำที่ยาวเกินจินตนาการจริง ๆ หิวหรือยัง คำถามนี้อีกา ดีใจกว่า คำสนธนาก่อนหน้านี้มาก โดยเข้าใจผิดคิดว่า จะได้ออกจากห้องครูใหญ่ ไปกินข้าวมื้อกลางวันเสียที ครับคุณครู ด้วยการรีบตอบและดีใจจนออกนอกหน้า แต่ความดีใจอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อครูใหญ่เอ่ย อยากกินอะไรหรือ อีกา อึกอึกอักอัก เดี๋ยวครูสั่งข้าวพร้อมไข่เจียวร้อน ๆ ซอสมะเขือเทศหอมกรุ่นมาให้แล้วกัน ไม่นานนัก กลิ่นโชยของไข่เจียว สองจาน ก็มาวางอยู่ที่โต๊ะทำงานของครูใหญ่
อร่อยไหม ครูใหญ่ถาม โดยจะเรียกว่า อีกา รู้สึกจะไม่สุภาพ ซึ่งครูใหญ่เท่าที่จำได้ ไม่เคยเรียกใครว่า อี อีกาได้แต่ตอบ ครับ ในใจอีกา นึกคำพูดอะไรไม่ออก โดยเข้าใจว่า ในโลกนี้มีภาษาเดียว คำ คำเดียว คือ ครับ ชอบขนมอะไรไหม อีกา ได้แต่นึก นาน เพราะอีกาคำว่าขนม ณ ที่โรงเรียน อีกา ไม่มีเงินพอที่จะซื้อขนมกินได้ ยกเว้นวันพระ ที่แม่บุญยัง ไปทำบุญที่วัดและส่งทอดมาถึง อีกา เอารวมมิตรแล้วกัน ครับคุณครู ไม่นานรวมมิตรก็มาด้วยมือพานโรง สองถ้วย สีแดงสวยสด น้ำแข็งเป็นเกร็ด ๆ มองเด่นแต่ไกลไกล อาหารมื้อนี้ อีกาได้แต่นึกรำพันในใจ กินเท่าไหร่ไม่ยอมหมดซักที ตั้งแต่คำแรกของข้าวราดไข่เจียวมันแน่นคอเสียเหลือเกิน แต่ท้ายที่สุด คำสุดท้ายของข้าวราดไข่เจียวและรวมมิตรหมดลง หลังจากครูใหญ่กินหมดไปนานโข อิ่มไหม อิ่มครับคุณครู มีอะไรไม่สบายใจ มีอะไรให้ครูช่วยเหลือ บอกครูได้ทันทีนะ ครับคุณครู คำตอบรับของอีกา รวดเร็ว สั้น ๆ ในใจอดที่จะคิดไม่ได้ เมื่อไหร่ ระฆังจะตีซักทีเพื่อเข้าเรียนในวิชาต่อไป ทั้ง ๆ ที่วันอื่น ๆ อีกา มักจะมองเพื่อน ๆ ในห้องเล่นกัน ปล่อยใจล่องลอย พร้อมคิดถึง ราตรี เพื่อนเก่า แต่วันนี้เป็นการพักกลางวันที่ยาวนานที่สุด ที่อีกา จำความได้
ครูใหญ่มองเห็นอีกา ครั้งแรกขณะที่ยืนแถวในตอนเช้านั้น อดคิดถึงตนเองไม่ได้ ที่ในวัยเดียวกันกับ อีกานั้น ผอมพอ ๆ กันกับอีกา ความอดหยาก กินมื้ออดมื้อ ครูใหญ่รับรู้รสชาติของชีวิตพันธุ์แบบนี้จนชินชา และความรู้สึกนี้คงไม่แตกต่างที่ อีกา เป็น
ครูใหญ่พูดเกริ่นนำ ด้วยท่าทีวางตัวแบบสบาย ๆ ครูเองจะนำพาโรงเรียนของเรา ก้าวไปข้างหน้าด้วยความเข้าใจซึ่งกันและกัน เด็กนักเรียน ไม่เว้นอีกา ฟังแล้วแปลก ๆ หู เพราะครูใหญ่คนเก่าก่อน มักชอบบ่นและติเตือน นักเรียนของทุก ๆ เช้า มีเพียงครูที่ยืนตามแถวประจำแต่ละห้องเรียนยืนนั้น ใบหน้ายิ้มรับ ครูใหญ่พูดไปกวาดสายตาไป ก็สดุดหยุดอยู่ที่อีกา ด้วยสีผิวดำเมี่ยมแถมด้วยความผอมเล็กเด่นชัด เป็นสิ่งดึงดูดสายตาครูใหญ่คนใหม่ แต่อีกา หาได้รู้สึกว่า ครูใหญ่คนใหม่มองอีกาไม่
ครูใหญ่พูดไม่นานนัก แดดพอจ้าให้ผิวรับแสงอันไออุ่น แทนไอแห่งรักได้ไม่มากก็ตาม แต่อย่างน้อย อุ่น ๆ เพียงกาย ก็ยังดีกว่า ทั้งใจและกายเย็นยะเยือก เข้าไปที่ห้องก้าวแรกที่อีกาเข้าประตูห้อง ครูสุวิภา ซึ่งเป็นครูประจำชั้นประถมศึกษา 4 ห้อง 2 เรียกอีกา คุยเล็กน้อย ด้วยความงุนงงของอีกา กับเหงื่อไหลย้อยมากกว่าปรกติ ใบหน้าเครียดวิตก แม้ไออุ่นของแสงแดดให้ไออุ่นแค่เบา ๆ แต่คำพูดของ ครูสุวิภา เหมือนพระอาทิตย์ทั้งดวง ส่องตรงที่อีกา เป็นแม่นหมายเพียงลำพัง ไม่แตกต่างที่อีกา จะกอบโกยที่เห็นแก่ตนเองเป็นสำคัญเพียงคนเดียว คล้ายจะให้คนทั้งโลกไม่มีแสงแต่อันใด อีกาได้แต่ตอบรับ ครับคุณครู
จากคำพูดคุณครูสุวิภา ทำให้ อีกา เรียนหนังสือกระสับกระส่าย ซึ่งปรกติ อีกา จะเรียนหนังสืออย่างตั้งใจแน่วแน่มั่นคง ด้วยมนต์ขลังการนับก้าวหมื่นก้าว จากบ้านถึงโรงเรียน วิชาที่หนึ่ง ไปวิชาที่สอง และวิชาที่สาม ในใจ อีกา ไม่อยากให้พักกลางวันเลย เพราะใจกังวลคำพูดครูสุวิภา
เสียงระฆังดังขึ้นนั้นหมายถึง อีกา กังวลเพิ่มเป็นทวีคูณ แม้นสุนัขจะวิ่งไล่กวด 20 ตัว ก็ยังไม่กังวลเท่าครั้งนี้ ด้วยคำพูดของครูสุวิภา อีกามีความรู้สึกเดินอย่างช้า ๆ เดี่ยวโดด โลกทั้งโลกเหมือนมืดมิด เดินไปจะล้มชนโน้นชนนี่ให้ได้ แม้ อีกา จะถนัดเรื่องการเดินวันละ สองหมื่นก้าวเป็นอย่างน้อยก็ตาม ครูสุวิภาเดินนำหน้าเล็กน้อย อีกาเดินมาติด ๆ ครูใหญ่ค่ะ เด็กชายอีกา มาแล้วค่ะ อีกายกมือไหว้ เหลือไว้ ครูใหญ่ กับ อีกา คุยกัน สองต่อสอง ส่วนครูสุวิภา ครูใหญ่ให้ไปพักกลางวัน ใจ อีกา หล่นไปอยู่เบื้องลึกตรงไหน ยากที่จะสาวเก็บกลับมาดังเดิมได้ เมื่อก้าวแรกที่ ครูสุวิภา กลับไป
ชื่ออะไรหรือ ชื่ออีกา ครับ อีกาตอบรับด้วยเสียงสั่นเทา ซึ่งโดยปรกติ การตอบรับของอีกา ทุก ๆ ครั้งจะต้องมีสร้อย คุณครู ควบคู่เสมอ ชื่ออีกา หรือ ครูใหญ่ถามด้วยความอยากรู้เพื่อความมั่นใจว่า เรียกชื่อ อีกา ไม่ผิดเพี้ยน อีกาตอบรับ ครับ แบบรวบลัด แม้คำดูเหมือนจะสั้นแล้วก็ตามแต่ใจอีกา ว่า คำว่าครับ เป็นคำที่ยาวเกินจินตนาการจริง ๆ หิวหรือยัง คำถามนี้อีกา ดีใจกว่า คำสนธนาก่อนหน้านี้มาก โดยเข้าใจผิดคิดว่า จะได้ออกจากห้องครูใหญ่ ไปกินข้าวมื้อกลางวันเสียที ครับคุณครู ด้วยการรีบตอบและดีใจจนออกนอกหน้า แต่ความดีใจอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อครูใหญ่เอ่ย อยากกินอะไรหรือ อีกา อึกอึกอักอัก เดี๋ยวครูสั่งข้าวพร้อมไข่เจียวร้อน ๆ ซอสมะเขือเทศหอมกรุ่นมาให้แล้วกัน ไม่นานนัก กลิ่นโชยของไข่เจียว สองจาน ก็มาวางอยู่ที่โต๊ะทำงานของครูใหญ่
อร่อยไหม ครูใหญ่ถาม โดยจะเรียกว่า อีกา รู้สึกจะไม่สุภาพ ซึ่งครูใหญ่เท่าที่จำได้ ไม่เคยเรียกใครว่า อี อีกาได้แต่ตอบ ครับ ในใจอีกา นึกคำพูดอะไรไม่ออก โดยเข้าใจว่า ในโลกนี้มีภาษาเดียว คำ คำเดียว คือ ครับ ชอบขนมอะไรไหม อีกา ได้แต่นึก นาน เพราะอีกาคำว่าขนม ณ ที่โรงเรียน อีกา ไม่มีเงินพอที่จะซื้อขนมกินได้ ยกเว้นวันพระ ที่แม่บุญยัง ไปทำบุญที่วัดและส่งทอดมาถึง อีกา เอารวมมิตรแล้วกัน ครับคุณครู ไม่นานรวมมิตรก็มาด้วยมือพานโรง สองถ้วย สีแดงสวยสด น้ำแข็งเป็นเกร็ด ๆ มองเด่นแต่ไกลไกล อาหารมื้อนี้ อีกาได้แต่นึกรำพันในใจ กินเท่าไหร่ไม่ยอมหมดซักที ตั้งแต่คำแรกของข้าวราดไข่เจียวมันแน่นคอเสียเหลือเกิน แต่ท้ายที่สุด คำสุดท้ายของข้าวราดไข่เจียวและรวมมิตรหมดลง หลังจากครูใหญ่กินหมดไปนานโข อิ่มไหม อิ่มครับคุณครู มีอะไรไม่สบายใจ มีอะไรให้ครูช่วยเหลือ บอกครูได้ทันทีนะ ครับคุณครู คำตอบรับของอีกา รวดเร็ว สั้น ๆ ในใจอดที่จะคิดไม่ได้ เมื่อไหร่ ระฆังจะตีซักทีเพื่อเข้าเรียนในวิชาต่อไป ทั้ง ๆ ที่วันอื่น ๆ อีกา มักจะมองเพื่อน ๆ ในห้องเล่นกัน ปล่อยใจล่องลอย พร้อมคิดถึง ราตรี เพื่อนเก่า แต่วันนี้เป็นการพักกลางวันที่ยาวนานที่สุด ที่อีกา จำความได้
ครูใหญ่มองเห็นอีกา ครั้งแรกขณะที่ยืนแถวในตอนเช้านั้น อดคิดถึงตนเองไม่ได้ ที่ในวัยเดียวกันกับ อีกานั้น ผอมพอ ๆ กันกับอีกา ความอดหยาก กินมื้ออดมื้อ ครูใหญ่รับรู้รสชาติของชีวิตพันธุ์แบบนี้จนชินชา และความรู้สึกนี้คงไม่แตกต่างที่ อีกา เป็น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น