รถกระบะสีขาวนวล ผ่าน อีกา ไปเพียงสองช่วงตัวรถ รถก็จอดชิดซ้ายพร้อมเปิดไปเลี้ยวซ้ายค้างอยู่ สวัสดีครับ ครูใหญ่ เรียกชื่อครูก็ได้ อีกา ครูใหญ่พูดเรียกชื่ออีกา เต็มปากเต็มคำมากขึ้น เพราะ อีกา ชื่อ อีกา ไม่ใช่ชื่อ กา ก็อนุโลมไม่ใช่คำไม่สุภาพ อีกอย่าง อีกา ก็เป็นผู้ชาย ขึ้นรถมา อีกาได้แต่ยิ้มเล็กน้อย ยังพอประม่าอยู่ ยกมือไหว้พร้อมขอบคุณครับคุณครู เป็นวันแรกที่อีกา ไปโรงเรียนก้าวเดินไม่ครบ หนึ่งหมื่นก้าวมากผิดปรกติ กินข้าวมาหรือยัง แล้วครับ อีกา ตอบแบบไม่ถนัดคำ ดื่มนมไหม อีกา ได้แต่มองและส่ายหัว แต่ตามองถนัดเปิดกว้าง ด้วยเหตุผลธรรมดา อีกา ไม่เคยสัมผัสนมกล่องมาก่อนเลย ยกเว้นนมถุง ที่โรงเรียนแจก อีกา ยกมือไหว้โดยอัตโนมัติ ดื่มเสียนะ จะได้มีเนื้อมีหนัง มีแรง มีสมองดี ๆ จะได้เรียนเก่ง ๆ แต่ที่สำคัญกว่าเก่ง คือ เป็นคนดี จิตใจงาม นะ อีกา พยักหน้า ปากดูดนมกล่องไป ด้วยความปลื้มปิติ ในน้ำใจที่ครูเปี่ยมสุขมอบให้
ไม่นานนัก นมหมดกล่อง ถึงโรงเรียน เพื่อน ๆ และเด็กนักเรียน มอง อีกา มาแปลก นั่งรถมาเป็นวันแรก คล้ายมองสัตว์ประเภทหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน หรือ มนุษย์ต่างดาว อีกา ก้าวลง ไหว้พร้อมกล่าวขอบคุณครับคุณครู ครูเปี่ยมสุข เอามือลูปหัว ด้วยแววตาเมตตาสุดคณา ไม่แตกต่างกับคำที่ว่า คนเราเมื่อขาดสิ่งใด ย่อมมีสิ่งมาทดแทนชดเชยเสมอ เพียงแต่ ใจจะมองเห็นหรือเปล่า อีกา เดินเอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องเรียน แต่การเดินท่วงท่า จะอกผายไหล่พึ่งผิดกว่าทุก ๆ วัน ถ้า ราตรี ยังอยู่ ก็ดีนะ อีกา บ่นรำพึงคำนี้บ่อยครั้ง เท่าที่ใจว่าง ๆ พอเสริมเติมเต็มให้เกินพอ ราตรี ยังอยู่ก็ดีนะ
ความคุ้นเคยระหว่าง ครูเปี่ยมสุข และ อีกา สนิทสนมมากขึ้นเป็นลำดับ จนเพื่อน ๆ หลายคนที่ไม่ข้องแวะกับ อีกา อยู่แล้วต่างชิงชังเพิ่มมากขึ้น แต่อีกา ทำได้อย่างมาก นิ่งเงียบไม่แสดงกิริยาโต้ตอบเพื่อน ๆ ใด ๆ ทั้งสิ้น อีกา เดินดุ่ม ๆ เข้าห้องสมุดอ่านหนังสือการ์ตูนที่ตนชื่นชอบ วันนี้อ่านการ์ตูนได้มากกว่าทุก ๆ เช้าที่ผ่านมา เสียงระฆังดังขึ้น โดยนักเรียนทุก ๆ คนรู้ได้ทันทีว่า ต้องไปยืนแถวสวดมนต์ ร้องเพลงชาติ โดยเนื้อหาสาระ สวดมนต์นั้น อีกา ไม่เข้าใจความหมายใด ๆ เลย ส่วนเพลงชาติ ก็ร้องด้วยสัญชาตญาณ แต่คำว่ารักชาตินั้น อีกาไม่ถนัดที่จะเข้าใจ แต่พอเข้าใจเลา ๆ ว่า เป็นทหารถือปืน นั้นคือการรักชาติ
ครูใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่ดุดัน พุ่งชนให้จิตใจนักเรียนหดหู่ใจ ใกล้วันพ่อ ครูได้ประชุมกับคุณครูแล้ว มีความเห็นวันที่ 4 ธันวาคม ทางโรงเรียนจะจัดกิจกรรมวันพ่อ โดยให้ พ่อ ของนักเรียนมาที่โรงเรียน มีนักเรียนคนใดจะสอบถาม หรือสงสัยอะไรไหม อีกานึกในใจ จะเอาใครมาเป็นพ่อล่ะนี่ ตั้งแต่คลอดแต่เกิดมา ไม่เคยเรียกคำว่า พ่อ เลย มีแต่แม่บุญยัง เท่านั้น แต่ อีกาไม่กล้าพอจะซักถามท่ามกลาง เด็กนักเรียน 300 กว่าคน
วันนี้อีกาเดินกลับบ้าน ไม่ได้นับก้าวเดิน ด้วยความกังวลเรื่องงานกิจกรรมวันพ่อ จะเอาพ่อที่ไหนมา แม่บุญยังกำลังง่วนกับเก็บผักรอบบ้าน เพื่อเป็นอาหารเย็นของวันนี้ อีกา เข้าไปไหว้แม่อย่างที่เคยทำเป็นประจำ ก่อนและหลัง ไปและกลับจากโรงเรียน แม่ผมช่วยนะครับ แม่บุญยังไม่ต้องขานรับใด ๆ อีกา ก็เก็บผักเป็นตั้งแต่พอวิ่งได้ คำถามเดิม ๆ ที่แม่บุญยังถามอีกาไป เก็บผักไป วันนี้เรียนหนังสือเป็นไงบ้าง เพื่อนรังแกไหม ครูดุไหม คำตอบก็เดิม ๆ เหมือนอัดเทปไว้ แม้บางครั้งมีเรื่องไม่สบายใจจากเพื่อน ๆ ที่ดูถูกดูแคลนอยู่บ้าง อีกา ก็ไม่ได้ปริปากให้แม่รับรู้ใด ๆ ได้แต่แอบร้องไห้เพียงลำพัง ถ้า ราตรี ยังอยู่ อีกา คงร้องไห้ และราตรีก็ปลอบโยนอย่างเคย ต่างถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน
แม่ครับ วันที่ 4 ธันวาคม นี้ ทางโรงเรียนจะจัดกิจกรรมวันพ่อครับ และทางโรงเรียนให้พ่อไปโรงเรียนด้วยครับแม่ อีกา น้ำตาคลอเบ้าตาเล็กน้อย แต่ในจิตใจน้ำตาเอ่อล้นท่วมหัวใจนานแล้ว แม่บุญยังได้แต่มองหน้า อีกา และปลอบประโลมโอบกอด ลูกเอ๋ย แม่นี้เป็นทั้งพ่อ และ แม่ หนูในเวลาเดียวกันนะลูก เพียงแต่ หนูไม่เรียกแม่ว่า พ่อ ก็เท่านั้นเอง แม่ไม่รู้หรอก แม่รักลูกมากแค่ไหน แต่ถ้ายมฑูตให้แม่เลือก ระหว่างชีวิตกล่องดวงใจลูก กับชีวิตของแม่ แม่ขอมอบชีวิตนี้แทนลูก อีกาน้ำตาไหลพราก สุดที่หัวใจจะอั้นไว้ได้ ไม่แตกต่างเขี่อนพังทลาย
อีกา นอนกอดแม่หลับไปจนตื่นเมื่อได้ยินเสียงไก่ขับขาน ในขณะที่แม่บุญยังตื่นก่อน อีกา หนึ่งชั่วโมง วันนี้แม่บุญยังแต่งตัวดูดีกว่าวันไหน ๆ พอ ๆ กับแต่งตัวไปวัด แต่วันนี้แม่บุญยังไม่ได้ไปวัด แต่ไปโรงเรียนแทน อีกา เดินด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย เพราะนานมากแล้วที่แม่เคยเดินเป็นเพื่อนคราไปและกลับโรงเรียน จูงมือสองแม่ลูก ไปถึงโรงเรียน ซึ่งต่างจากเด็กนักเรียนคนอื่น ๆ ที่ พ่อเป็นผู้ชาย และครูหลายต่อหลายคนไม่แปลกใจว่า วันพ่อ เหตุใด อีกา จึงมากับแม่
งานดำเนินไปใช้เวลาไม่นานนัก เด็กนักเรียนเข้าแถว พ่อของเด็กนักเรียนนั่งเป็นทิวแถว มีที่แปลกตาที่พ่อของ อีกา เป็นผู้หญิงด้วยความจำเป็นแต่ไม่จำใจ แม่บุญยังได้แต่ยิ้มอิ่มเอิบด้วยรักเต็มเปี่ยมที่พึงมนุษย์จะมีได้ สองมือพนม อีกากราบเท้าแม่ น้ำตาแม่บุญยังไหลเอ่อลงสองแก้ม ซึ่งอีกาไม่ชินตากับน้ำตาของแม่บุญยัง แม่บุญยัง พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ลูปหัวอีกาอย่างอาทร
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น