แม่ครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับแม่ หลังจากอีกาตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน ไปเก็บผักอ่อมแซบอีกหน่อยก็แล้วกัน ที่อีกชื่อหนึ่งเรียกว่า เบญจรงค์ ใช่ไหมครับ ใช่จ่ะ แม่บุญยังตอบรับ อีกา เดินตรงแบบหลับตาก็เดินได้ไปตรงต้นอ่อมแซบอย่างแม่นเหมาะ เพราะผักรอบบ้าน คือเพื่อนยาม อีกา เหงามาพูดคุยด้วยเสมอ อีกา จะรู้จักเกือบทุกชนิดที่แม่บุญยังปลูกไว้ ไม่ว่า ผักโขม ตำลึง ผักบุ้ง ถั่วฝักยาว ถั่วพลู มะเขือ และสารพัดผักที่กินได้ อีกา เคยกินมาทุกชนิด แถมผักเหล่านี้ คอยอุ้มใจ อีกาให้คลายเหงา ได้ไม่มากก็ไม่น้อย แม่บุญยังมักจะสอนให้ อีกา กินผักสด ๆ เป็นส่วนใหญ่ ลูกเห็นไหม เบิ้ม กินหญ้า กินฟาง มันไม่ต้องหุงหาอาหารอะไรเลย ไม่ต้องก่อกองฟืน ไม่ต้องใช้ซีอิ๊ว เกลือ น้ำตาล เครื่องปรุงสารพัดที่มนุษย์ช่างคิดช่างเสริมช่างปรุงช่างแต่งให้ผิดเพี้ยนไปจากธรรมชาติ เบิ้มที่ว่านี้ก็คือควายที่แม่บุญยังเลี้ยงมาก่อน แม่บุญยังพบเจอ อีกา เล็กน้อย อีกา จึงจำเป็นต้องเรียก เบิ้ม ว่า พี่เบิ้ม เพราะอายุของเบิ้มมากกว่า พี่เบิ้ม คำนี้ อีกา เคยพูดเสมอ จึงไม่ต้องแปลกใจว่า แม่บุญยัง อีกา รวมถึงพี่เบิ้ม ไม่เจอโรครุมดอมดมกล้ำกลายได้ แม้โรคไข้หวัดพันธุ์แปลกใหม่ 3 ชีวิตนี้ไม่เคยวิตกกังวลอะไรทั้งสิ้น แต่อีกา มีโรคประจำตัวอยู่บ้าง ที่อีกา ไม่รู้ตัวว่าคือโรค เพราะมันคุ้นชินมาแต่อ้อนแต่ออก พ่อ พ่อ พ่อ คำนี้ อีกาพร่ำเพ้อบ่อยครั้งยามหลับข้างกายแม่บุญยัง แม่บุญยังทำได้แต่โอบกอดลูบหลังอีกาเบา ๆ อีกาก็หลับต่อ ไม่เว้นบางครา น้ำลายก็ยืดไหลเปียกแฉะที่แขนของแม่บุญยัง แต่แม่บุญยังไม่เคยแสดงกิริยารังเกียจน้ำลายที่ยืดย้อยของ อีกาแม้แต่น้อย
ไปไม่นานนัก อีกา กลับมาด้วยผักนานาชนิด ที่บางอย่างแม่ไม่ต้องบอกว่า ผักนี้ด้วยนะ ผักโน้นด้วยนะ เพราะผักเหล่านี้ อีกา กินจนชินกระเพาะไปเสียแล้ว เพราะฉะนั้นไม่แปลก อาหารที่วางบนโต๊ะกินข้าว จะเต็มไปด้วยสารพัดผัก โดยมีสารพัดยากำกับมาด้วยโปรโมชั่นพิเศษ ที่ใคร ๆ มองข้าม แต่ผักแต่ละชนิดเป็นยาอะไรบ้างนั้น อีกาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่อีการู้เพียงว่า คราใดที่ เจ้าหน้าที่พยาบาลมาตรวจสุขภาพ นักเรียนที่โรงเรียน เจ้าหน้าที่มักจะยิ้ม ผอมอย่างนี้แหละนะ ปลอดโรคเสียจริง ๆ พร้อมเจ้าหน้าที่ยิ้มให้ อีกา ยิ้มกลับเป็นการตอบรับ ส่วนเนื้อหมู เนื้อไก่ แม้กระทั่งไข่ไก่ แทบไม่ต้องพูดถึงว่ามีให้กินหรือไม่ ยกเว้น อาหารมื้อกลางวันที่โรงเรียน เครื่องปรุงชูรส ต่าง ๆ มาเป็นโปรโมชั่นพิเศษที่ยัดเยียดให้ อีกา กิน และเด็กนักเรียนรวมกระทั่งไม่เว้นครูได้กินกัน
ก่อนกินข้าว จริง ๆ แล้ว ต้องเรียกว่า ก่อนกินผัก เพราะข้าวที่อีกา และ แม่บุญยัง กินนั้น ผักจะเป็นอาหารหลัก ส่วนข้าวนั้นกินไม่กี่คำ รถชาติของผักสด บางอย่างก็เป็นผักต้ม หรือ ลวกให้สุก ความหวานของผักล้วน ๆ หลายชนิด มีรสหวานไม่เลี่ยนปาก เลี่ยนกระเพาะ เลี่ยนลำไส้ และเลี่ยนทวารหนัก หรือเรียกว่า ก้น
ทุกเช้า ของวันหยุดไปโรงเรียน อีกา จะพาพี่เบิ้มไปกินอาหาร แทนแม่บุญยัง พี่เบิ้มเป็นพี่ที่แสนดีที่สุดของอีกา เพราะ พี่เบิ้มไม่เคยดุด่าว่ากล่าว อีกาเลย ไม่เคยเหยียดหยามสีผิว เหมือนที่ เพื่อน ๆ ในห้องเรียนเป็นกัน แม้พี่เบิ้ม จะเป็นควายเผือกก็ตาม อีกา มีเนื้อความในใจที่ไม่อยากบอกให้ แม่บุญยังได้หนักอกหนักใจ พี่เบิ้มก็เป็นสิ่งหนึ่ง ที่อีกา พึ่งพาพูดคุยได้ แม้ พี่เบิ้มไม่เคยตอบกลับให้อีการับฟังบ้างเลยก็ตาม แต่อีกาก็เต็มใจที่จะพูดคุย พี่เบิ้ม เคยคิดถึง พ่อ ไหม พี่เบิ้ม เหงาไหม คำถามเหล่านี้ เป็นคำถามที่อีกา คุยกับ พี่เบิ้มเสมอ เมื่ออีกาได้พูดออกไปแล้ว รู้สึกว่า โล่งใจคลายเศร้าไปได้แม้จะไม่หมดสิ้นก็ยังดีกว่า เก็บเงียบเพียงลำพัง
ค่ำคืนนี้ อีกา มองท้องฟ้า อย่างจดจ่อ เพราะกระดานติดข่าวที่น่าสนใจหน้าห้องสมุดของโรงเรียน บอกว่า คืนวันเสาร์นี้ ดวงจันทร์จะโตมากที่สุด อีกาไม่รู้หรอกว่า ดวงจันทร์ต้องกินอะไรไหม เพื่อให้ดวงโตขึ้น เหมือนที่อีกา ย่างก้าวเดินไปโรงเรียนนั้น จำนวนก้าวจะไม่ครบ หนึ่งหมื่นก้าวเหมือนเคย ด้วยเหตุผล ตัวสูงมากขึ้น ก็พออนุมานได้ว่า ขาคงยาวขึ้นเช่นกัน อีกา ได้แต่มองท้องฟ้าเพียงลำพัง ส่วนแม่บุญยัง กำลังรีดชุดนักเรียนให้อีกา ส่วนพี่เบิ้ม นอนเคี้ยวเอื้องน้ำลายเฟิ้มปาก อีกาพยายามนับดวงดาว แม้อีกาจะนับตัวเลขได้คล่องแคล่ว แต่ไม่อาจจะนับดวงดาวได้ครบครัน อีกาไม่ได้ตื่นเต้นกับดวงดาวบนฟากฟ้า เพราะอีกาเท่าที่จำความได้ แต่อ้อนแต่ออก ก็เห็นจนชินตาเสียแล้ว แต่ด้วยเจ้ากรรมของข่าวว่า ดวงจันทร์โตที่สุด อดที่ทำให้ อีกา อดเฝ้ามองท้องฟ้าในคืนนี้ไม่ได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น