ท้องฟ้าสีครามโปร่งใส อากาสดชื่น เสียงนกร้องตามทิวทุ่ง พี่เบิ้มร้องภาษาควาย แต่แม่บุญยัง ไม่ได้คดคล้อยลดเลื้อยตามบรรยากาศอย่างที่กล่าว แม่บุญยังอดที่จะคิดถึง คมกริบ ที่เพิ่งจากไปไม่สิ้นความ แม่ไม่สบายหรือเปล่าครับ ไม่เป็นอะไรหรอกลูก แม่สบายดี ทั้ง ๆ ที่ดวงใจของแม่แทบแตกสลายในทุก ๆ วินาทีที่คิดถึง คมกริบ อีกา เป็นเด็กที่ช่างสังเกต ว่าแม่มีอะไรในความในใจ แต่ อีกาไม่ได้สอดแทรกกระแทกคำถามต่อ ๆ กันไปให้ยาวยืดยาวความ ด้วยแววตาของแม่บุญยัง หดหู่ อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว ทั้ง ๆ ที่แม่บุญยัง เลิกลาเป็นคู่ครองเพียงชั่วไม่กี่ปีกับ คมกริบ ก่อนที่แม่บุญยังจะพบเจอ อีกา 18 ปีเต็ม แม่บุญยัง ไม่ได้ไปมาหาสู่คู่รัก ระหว่าง แม่บุญยังกับคมกริบ อย่างที่เคยเป็นในยามหนุ่มแน่น ในยามวัยแตกสาว แต่แม่บุญยังไม่ลืมรักครั้งนี้ และเป็นรักคนสุดท้าย ที่แม่บุญยังจะปล่อยดวงใจดวงนี้ให้กับ คมกริบ แต่เพียงผู้เดียว แม้แม่บุญยังจะไม่สาบงสาบานฟ้าดิน ว่าจะไม่ขอมีรักใหม่ก็ตาม แต่แม่บุญยังทรนงยืนหยัดอยู่ได้ โดยความรักทั้งชีวิต ได้มอบให้กับ อีกา เป็นการเติมเต็ม
ความรัก แม่บุญยังนึกในใจ อะไรหรือคือความรัก ความรักคือการให้โดยไม่ได้หวังอะไรจากคนรักกระนั้นหรือ นี่คือคำถามที่ แม่บุญยังเคยขบคิดเต็มโน้นเต็มนี่ จนได้รู้สูตรที่ไม่ลับว่า ความรักคือการให้ โดยไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน แม้ความรักที่คมกริบมอบให้ ไม่คิดที่จะกอบโกยเก็บไว้แต่เพียงลำพัง ในใจแม่บุญยัง ได้แต่ปลอบโยนตนเอง คมกริบ เขาไปขึ้นสวรรค์แล้วนะ เขาไปดีแล้ว จะเป็นการหลอกตนเองหรือไม่ แม่บุญยัง ก็ไม่อาจจะพิสูจน์ได้ ว่าจริงอย่างที่คิดหรือไม่ แต่อย่างน้อย ทำให้จิตใจของแม่บุญยังเติมสุขอยู่บ้าง เพื่อให้ชีวิตมีเชื้อให้ก้าวเดินต่อไป เพื่อชุบเลี้ยงอุ้มชู อีกา ให้เติบใหญ่
อีกาสารวน รดน้ำพรวนดิน ผัก รอบ ๆ บ้าน แม่บุญยัง จัดการผสมสูตรปุ๋ยที่ทำมาจากธรรมชาติ อย่างที่คนสมัยใหม่ กำลังกล่าวขาน ผักไร้สารเคมี ขั้นตอนการตระเตรียม ผสมคลุกเคล้า จากวัสดุธรรมชาติ ดูเหมือนไม่ยาก แต่ อีกา วัย ชั้นประถมศึกษปีที่ 4 ยังเก้ ๆ กัง ๆ ได้แต่ทำตามคำบอกจากปาก แม่บุญยัง เติมน้ำเปล่า 10 ขัน เรื่องนับเลข อีกา ชำนาญ นับครบ 10 ขันชนิดไม่หลงไม่ลืม ไม่ก้าวข้ามกระโดด ลูกเอ๋ย ความรักไม่ได้จบลงด้วยหญิงชายเสมอไปนะลูก ทุก ๆ อย่างรอบ ๆ ตัวเรา เราสามารถให้ความรักได้เสมอไม่เว้นแม้กระทั่ง ขี้คน ขี้ควาย อีกาได้แต่ฟัง ๆ ยังไม่ประสีประสาว่า ความรักคืออะไร อีกา รู้แต่เพียงว่า ไม่ต้องการทำอะไรให้ แม่เสียใจ นี่คือการแสดงออกถึงคำว่า ความรัก แบบฉบับของ อีกา หรือแม้กระทั่ง ความรักสนิทสนมกับ ราตรี เพื่อนเก่าที่ย้ายไปไหน อีกา ก็ไม่รู้เรื่องราว คือการเห็นอกเห็นใจกัน หลักสูตรเพียงแค่นี้ ก็คือความรักชนิดสมบูรณ์แบบ แม้กระทั่ง การทำปุ๋ย หรือการกระทำใด ๆ ก็ตาม ก็จำเป็นต้องให้ความรัก ทนุถนอมกับมันนะลูก ครับแม่ อีกา ตอบไปอย่างงง ๆ กับ ดินก็ต้องทนุถนอมด้วยหรือ กับสุนัขที่ไล่กัด คราวเดินทางไปโรงเรียน ก็ต้องทนุถนอมน้ำใจสุนัข ที่เอื้ออาทรไล่กัดเป็นพิเศษด้วยหรือ นี่คือคำถามที่ไม่มีคำตอบจากความครุ่นคิดในตัว อีกา
บุญยัง เราจำเป็นต้องไปแต่งงานกับ พิลัยนะ นี่คือคำเกือบ ๆ สุดท้าย ที่ แม่บุญยัง ได้พูดคุยกับ คมกริบ บุญยังไม่ได้ถามเหตุผล ไม่ได้ซักไซร้ไต่สวนให้ได้กระบวนความ ว่าเรื่องราวทำไมถึงได้พลิกผันลงโทษประหารตัดขั้วดวงใจอย่างนี้ บุญยังได้แต่ยิ้มฝืด ๆ โชคดีนะ คมกริบ ขอให้มีความสุขนะ ในใจบุญยัง ได้แต่ท่องย้ำจำให้คำเหล่านี้เกาะฝังแน่นกลางดวงใจ แค่เห็นคนที่ตนรักมีความสุข แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับความรักของเราแล้ว รักนั้นไม่จำเป็นต้องจบลงท้าย แต่งงานกัน อยู่จนแก่เฒ่า เสมอไป และไม่จำเป็นต้องโกรธเกลียดชิงชังคนที่ตนรักหรือจะบอกว่าเคยรัก แต่เบื้องลึกคือยังรักอยู่ก็ตาม ยังคงมุ่งมั่นอยากเห็นคนที่ตนรัก มีความสุข แม้มีคนมากหน้าหลายตา จะพยายามหยิบยื่นช่อดอกไหม้ แม้บางคนจะยื่นดอกหญ้าแทบจะเหมือนกับ คมกริบยื่นให้ครารู้จักกันครั้งแรก บุญยัง ก็ไม่อาจจะเผยรักต่อคนอื่น ๆ ได้ ทำได้แค่อย่างมาก ความรักมนุษย์ที่เกิดมาร่วมโลกเดียวกันเท่านั้น
แม่ครับ เที่ยงแล้วไปกินผักกินข้าวกันเถอะครับ นี่คือคำที่ตัดตอนให้ แม่บุญยังหยุดคิดเรื่องเก่าก่อนไว้ชั่วคราว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น