นักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ห้อง 2 ขึ้นรถบัส คันที่ 1 เสียงนี้ เป็นใครไปไม่ได้ โฆษกประจำโรงเรียนนั่นเอง ครูประทวน พูด 2 ครั้ง เด็กนักเรียนเดินขึ้นรถบัสอย่างเป็นระเบียบ อีกา นั่งใกล้คนขับ เพื่อให้จ้องมองเห็นว่า คนขับรถเขาทำอะไรกับรถบ้าง เข้าเกียร์จังหวะอย่างไร เหยียบคันเร่งจังหวะใด และที่สำคัญที่สุด อีกา ต้องดูสีหน้า แววตาคนขับด้วยว่า จะมีอาการเมายาบ้าไหม ประสบการณ์ยาบ้า อีกา ไม่เจอบ่อยนัก แต่เมื่อเกิดอาการบ้า อีกาจำได้ ว่า มันจะบ้าจริง ๆ และจะพาลพารถบัส ครู 2 คน กับนักเรียนอีก 60 ชีวิต เสี่ยงต่อเส้นทางความตาย บาดเจ็บเอาได้ แม้เส้นทางเป้าหมายไม่ไกลจากโรงเรียนมากนักก็ตาม
1 ชั่วโมง 38 นาที ถึงจุดหมาย รถบัส 2 คันจอดสนิท เสียงครูสุวิภา ยืนขึ้น บอกให้เด็กนักเรียนลงจากรถแล้วให้รอครูก่อนนะค่ะ ครูสุวิภา ก้าวลงไปคนแรก นักเรียนก้าวตามอย่างตื่นเต้นไม่รอรีให้เสียเวลา เสียงสรรพสัตว์แว่วมาแต่ไกล ด้วยสัตว์เหล่านั้น คงมีจมูกดีกว่าคน ได้กลิ่นคนมาหา ไม่แตกต่าง ญาติมาเยี่ยมคนติดคุกติดตารางติดจองจำในเรือนจำ แต่ที่นี่เขาไม่ได้เรียกเรือนจำ แต่ที่แน่ ๆ อีกา ไม่ได้เป็นญาติโกโหติกา กับสัตว์เหล่านั้นเลย แม้จะชื่อ อีกา ก็ตาม
สิ่งแรกที่ อีกา เจอคือช้าง ที่ถูกจองจำด้วยโซ่ตรวนที่แข็งแรงผูกมัดติดแน่นกับเสาหลักขนาดมั่นคง เชื่อว่า แม้ช้างจะตกมัน ก็ไม่อาจจะกระชากหลุดวิ่งเกินขอบเขตบริเวณที่จำกัดได้ ช้างเอ๋ย เจ้าโดนข้อหา ผิดกฏหมายมาตราใดหรือ ถึงได้ถูกจับมาได้ หรือแค่เพียงให้ พวกคนตาดำ ได้มาศึกษาดูท่วงท่าว่าในโลกใบนี้ มีช้างตัวตนจริง ๆ เคลื่อนไหวอย่างไร เจ้าจึงจำใจเสียสละร่างกายทั่้งชีวิต ให้ คน พันธุ์เดียวกับฉัน มาดูเล่น อีกา ไม่ได้ยินดีปรีดา ตื่นเต้นกับการมาสวนสัตว์มากนัก แม้ อีกา ไม่เคยเข้าข้องแวะเวียนคำว่าสวนสัตว์มาก่อน พี่เบิ้ม เป็นควายเผือกที่แม่บุญยังเลี้ยงไว้นั้น เขาคือพี่ของอีกา ด้วยใจที่รัก ไม่ต้องถูกจองจำใด ๆ ส่วนเด็กนักเรียนคนอื่น ๆ ต่างหยิบยื่นอาหารให้ช้างกิน แต่เบ้าตาของช้างเมื่อเทียบกับร่างกายเทียบกันไม่ได้ มีสายน้ำไหลย้อย ไม่รู้เหมือนกัน ช้างมันตื้นตันใจ หรือเศร้าใจกันแน่
ความแตกต่างระหว่าง สวนสัตว์ กับ เรือนจำ แตกต่างกันไม่มาก เพียงแต่ เรือนจำมีแต่สัตว์ที่อวดอ้างสรรพคุณว่า เป็นมนุษย์ ส่วนสวนสัตว์มีสัตว์ที่ มนุษย์ให้สมญานามว่า เดรัจฉาน เสียงโหยหวนของชนี ลิง นกสารพัดนก ส่งเสียงขับขาน หรือ เสียงร้องไห้ อันนี้อีกา ไม่สามารถจำแนกแยกแยะออกได้ แต่อีกา เข้าใจสัมผัสมองที่ดวงตาของสรรพสัตว์รับรู้ได้ว่า มันเศร้า ไม่แตกต่างจาก แววตาของ อีกา ที่จองจำจับจองมาตั้งแต่เกิด จะพยายามสลัดให้แววตาพันธุ์เศร้า ๆ หลุดออกไปได้
ครูครับ ทำไม ต้องจองจำจำกัดเสรีภาพ ของสัตว์เหล่านี้ด้วยครับ ครู ครูสุวิภา อึ้งกับคำถามนี้ ชนิดคาดไม่ถึงว่าจะมีคำถามที่ยากจะอธิบายเช่นนี้ ครูสุวิภา นิ่งชั่วครู่ คือว่า นี่เป็นสวนสัตว์ นะค่ะ ไม่ใช่สวนสนุก เลยต้องมีสัตว์เป็นธรรมดา ถ้าไม่ขังจองจำ มันก็หนีได้ ครูสุวิภา พยายามอธิบายให้ คนที่เรียกว่า มนุษย์ ดูดี เพื่อบดบังความเห็นแก่ตนไว้เบื้องหลัง
1 ชั่วโมง 38 นาที ถึงจุดหมาย รถบัส 2 คันจอดสนิท เสียงครูสุวิภา ยืนขึ้น บอกให้เด็กนักเรียนลงจากรถแล้วให้รอครูก่อนนะค่ะ ครูสุวิภา ก้าวลงไปคนแรก นักเรียนก้าวตามอย่างตื่นเต้นไม่รอรีให้เสียเวลา เสียงสรรพสัตว์แว่วมาแต่ไกล ด้วยสัตว์เหล่านั้น คงมีจมูกดีกว่าคน ได้กลิ่นคนมาหา ไม่แตกต่าง ญาติมาเยี่ยมคนติดคุกติดตารางติดจองจำในเรือนจำ แต่ที่นี่เขาไม่ได้เรียกเรือนจำ แต่ที่แน่ ๆ อีกา ไม่ได้เป็นญาติโกโหติกา กับสัตว์เหล่านั้นเลย แม้จะชื่อ อีกา ก็ตาม
สิ่งแรกที่ อีกา เจอคือช้าง ที่ถูกจองจำด้วยโซ่ตรวนที่แข็งแรงผูกมัดติดแน่นกับเสาหลักขนาดมั่นคง เชื่อว่า แม้ช้างจะตกมัน ก็ไม่อาจจะกระชากหลุดวิ่งเกินขอบเขตบริเวณที่จำกัดได้ ช้างเอ๋ย เจ้าโดนข้อหา ผิดกฏหมายมาตราใดหรือ ถึงได้ถูกจับมาได้ หรือแค่เพียงให้ พวกคนตาดำ ได้มาศึกษาดูท่วงท่าว่าในโลกใบนี้ มีช้างตัวตนจริง ๆ เคลื่อนไหวอย่างไร เจ้าจึงจำใจเสียสละร่างกายทั่้งชีวิต ให้ คน พันธุ์เดียวกับฉัน มาดูเล่น อีกา ไม่ได้ยินดีปรีดา ตื่นเต้นกับการมาสวนสัตว์มากนัก แม้ อีกา ไม่เคยเข้าข้องแวะเวียนคำว่าสวนสัตว์มาก่อน พี่เบิ้ม เป็นควายเผือกที่แม่บุญยังเลี้ยงไว้นั้น เขาคือพี่ของอีกา ด้วยใจที่รัก ไม่ต้องถูกจองจำใด ๆ ส่วนเด็กนักเรียนคนอื่น ๆ ต่างหยิบยื่นอาหารให้ช้างกิน แต่เบ้าตาของช้างเมื่อเทียบกับร่างกายเทียบกันไม่ได้ มีสายน้ำไหลย้อย ไม่รู้เหมือนกัน ช้างมันตื้นตันใจ หรือเศร้าใจกันแน่
ความแตกต่างระหว่าง สวนสัตว์ กับ เรือนจำ แตกต่างกันไม่มาก เพียงแต่ เรือนจำมีแต่สัตว์ที่อวดอ้างสรรพคุณว่า เป็นมนุษย์ ส่วนสวนสัตว์มีสัตว์ที่ มนุษย์ให้สมญานามว่า เดรัจฉาน เสียงโหยหวนของชนี ลิง นกสารพัดนก ส่งเสียงขับขาน หรือ เสียงร้องไห้ อันนี้อีกา ไม่สามารถจำแนกแยกแยะออกได้ แต่อีกา เข้าใจสัมผัสมองที่ดวงตาของสรรพสัตว์รับรู้ได้ว่า มันเศร้า ไม่แตกต่างจาก แววตาของ อีกา ที่จองจำจับจองมาตั้งแต่เกิด จะพยายามสลัดให้แววตาพันธุ์เศร้า ๆ หลุดออกไปได้
ครูครับ ทำไม ต้องจองจำจำกัดเสรีภาพ ของสัตว์เหล่านี้ด้วยครับ ครู ครูสุวิภา อึ้งกับคำถามนี้ ชนิดคาดไม่ถึงว่าจะมีคำถามที่ยากจะอธิบายเช่นนี้ ครูสุวิภา นิ่งชั่วครู่ คือว่า นี่เป็นสวนสัตว์ นะค่ะ ไม่ใช่สวนสนุก เลยต้องมีสัตว์เป็นธรรมดา ถ้าไม่ขังจองจำ มันก็หนีได้ ครูสุวิภา พยายามอธิบายให้ คนที่เรียกว่า มนุษย์ ดูดี เพื่อบดบังความเห็นแก่ตนไว้เบื้องหลัง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น